Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2011

ΜΝΗΜΕΣ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ - 38 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

Κείμενο Θόδωρου Ορδουμποζάνη

Ξημερώνει 17 Νοεμβρίου και το μυαλό μου, όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος,
πηγαίνει σε εκείνον! Στο ίδιο πάντα πρόσωπο! Τον άγνωστο συμφοιτητή μου!
Ήταν αρχές Νοεμβρίου του 1975. Είχα κατέβει στην Αθήνα για να τακτοποιήσω θέματα επανεγγραφής μου στο Πανεπιστήμιο, να προμηθευτώ τα σχετικά βιβλία του έτους και να παραβρεθώ για πρώτη φορά στις εκδηλώσεις του Πολυτεχνείου! Στο εντευκτήριο της Σχολής (Πάντειος) διάβασα στις ανακοινώσεις ότι την επόμενη θα πραγματοποιείτο Γενική Συνέλευση των φοιτητών με θέμα «Αποχουντοποίηση Καθηγητών»!
Αμέσως μετά την πτώση της δικτατορίας και την επάνοδο στη χώρα της Δημοκρατίας, το φοιτητικό κίνημα είχε αξιώσει και πέτυχε να απομακρυνθούν από τα Πανεπιστήμια όσοι από τους Καθηγητές τους είχαν συνεργασθεί με το καθεστώς της χούντας! Κάποιοι από τους απομακρυθέντες Καθηγητές, αργότερα, ήρθαν σε συναλλαγή με κάποιες από τις φοιτητικές παρατάξεις και προσπαθούσαν να πετύχουν την «αποχουντοποίησή» τους και την επάνοδό τους στις έδρες από τις οποίες είχαν απομακρυνθεί! Δύο από τις τέσσερες μεγάλες φοιτητικές παρατάξεις της Παντείου Σχολής έφερναν το θέμα στη Γενική Συνέλευση των φοιτητών, επικαλούμενες νεότερα στοιχεία από τα οποία προέκυπτε ότι κάποιοι από τους χαρακτηρισθέντες ως χουντικούς καθηγητές σε κρίσιμες στιγμές στάθηκαν στο πλευρό των φοιτητών και θα έπρεπε να επανέλθουν στα μαθήματά τους! Μεταξύ αυτών ήταν ένας Καθηγητής, νομικός σύμβουλος του Ωνάση, που είχε διατελέσει κατά τη διάρκεια της επταετίας και Πρύτανης της Παντείου.
Αποφάσισα λοιπόν να παραβρεθώ στη συνέλευση αυτή για να πάρω και λίγο άρωμα από την ατμόσφαιρα των φοιτητικών συνελεύσεων εκείνης της εποχής που είχαν τεράστια συμμετοχή φοιτητών αλλά και σκληρές ιδεολογικές και πολιτικές αντιπαλότητες! Πάνω από δέκα παρατάξεις, Πανσπουδαστική, ΔΑΠ, ΠΑΣΠ. Ρηγάδες, Εκκέδες, Μαοϊκοί, Λενιστές, ανένταχτιοι, ανεξάρτητοι και πολλές άλλες διεκδικούσαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην κατ΄ εξοχήν πολιτικοποιημένη σχολή της Παντείου!
Την επόμενη, συνεπής στο ραντεβού, βρέθηκα στο μεγάλο αμφιθέατρο της Σχολής που από νωρίς ήταν κατάμεστο από φοιτητές και φοιτήτριες. Πάνω από χίλιοι φοιτητές και φοιτήτριες! Κυριαρχούσαν τα χακί αμπέχονα, τα παντελόνια καμπάνες, μπλούζες ριχτές, μπερέδες και κασκόλ στο λαιμό, άρβυλα, μακριά και ατημέλητα μαλλιά οι περισσότεροι και γένια τα περισσότερα αγόρια. Εγώ με σακάκι και πουκάμισο, κουρεμένος και ξυρισμένος, έμοιαζα σαν τη μύγα μες το γάλα, και για αυτό κάθισα όρθιος στο επάνω διάζωμα του αμφιθέατρου, δίπλα από την κύρια είσοδο. Κάποια στιγμή με πλησίασαν δύο φοιτητές με περιβραχιόνια, της περιφρούρησης μου είπαν ότι είναι, και μου ζήτησαν τη φοιτητική ταυτότητα για να βεβαιωθούν ότι δεν ήμουν «ασφαλίτης» ή «μπάτσος» αλλά συμφοιτητής τους. Είπαμε, ξεχώριζα σαν τη μύγα μες στο γάλα!
Δίπλα μου είχε σταθεί επάνω στο αναπηρικό του καροτσάκι ένας άλλος συμφοιτητής μας, γενειοφόρος, με χακί αμπέχονο, μεγαλύτερου έτους όπως έμαθα εκ των υστέρων, μαζί με τον συνοδό και βοηθό του, επίσης συμφοιτητής μας. Καθώς η Συνέλευση προχωρούσε με αγορεύσεις, φωνές, χειρονομίες, συνθήματα, σφυρίγματα, αντιπαλότητες ακόμη και με εκσφενδόνιση διάφορων αντικειμένων, λες και στην αίθουσα διεξαγόταν πόλεμος μεταξύ των φοιτητικών παρατάξεων, γύρισα και είδα τον ανάπηρο συμφοιτητή μου να κουνά μελαγχολικά το κεφάλι του. Ψέλλισε στον συνοδό του: «Δες τι χάλια συνέλευση! Να δεις που μέσα σ΄ αυτό το μπάχαλο θα περάσει η πρόταση»! Εκείνος του απήντησε: «Αποκλείεται να περάσει! Θα δεις…..»! «Και όμως» του ανταπάντησε, «όλα δείχνουν ότι θα περάσει! Δεν τα βλέπεις; Μας πούλησαν οι αλήτες»! Σε λίγο βουρκωμένος, γύρισε απότομα το καροτσάκι του προς την έξοδο λέγοντας «Πάμε να φύγουμε! Δεν αξίζει να μένεις. Δεν το αντέχω! Και τι κερδίσαμε; Οι ίδιοι πάλι μπροστά! Άδικα τόσοι αγώνες. Και εγώ ισόβια με ένα καροτσάκι προίκα»! Και έφυγαν και οι δυο τους από την αίθουσα!
Μετά από δυο μέρες, παραμονές της επετείου του Πολυτεχνείου, πριν φύγω για το αεροδρόμιο για να επιστρέψω στην Αλεξανδρούπολη, πέρασα από το Πολυτεχνείου να αφήσω λίγα λουλούδια. Εκεί τον ξαναείδα! Ήταν μπροστά στην γκρεμισμένη πόρτα του Πολυτεχνείου με το καροτσάκι του και τον συνοδό του να αφήνει σιωπηλός ένα κόκκινο γαρίφαλο επάνω στην σιδερένια πόρτα και να ψιθυρίζει «στους συναγωνιστές», να αποχωρεί μετά σιωπηλός και να χάνεται μέσα στο ανώνυμο πλήθος. Από άλλους συμφοιτητές έμαθα αργότερα ότι εκείνο το μοιραίο βράδυ που το τανκ γκρέμιζε τη πύλη του Πολυτεχνείου ήταν και αυτός κρεμασμένος επάνω στα σίδερα και τραγουδούσε τον Εθνικό μας Ύμνο! Και μετά σακατεμένο τον μάζεψαν οι ασφαλίτες και τον έριξαν σε ένα μπουντρούμι! Και έκτοτε έμεινε ανάπηρος για όλη του τη ζωή. Και χάθηκε στην ανωνυμία!
Δεν τον ξαναείδα. Ούτε έμαθα τίποτε για αυτόν. Και πουθενά δεν είδα γραμμένο το όνομά του. Ούτε στις τηλεοράσεις βγήκε ποτέ! Ούτε με τα κόμματα έμπλεξε! Και εννοείτε δεν εξαργύρωσε με τίποτε τον αγώνα του! 
Και κάθε παραμονή της επετείου του Πολυτεχνείου τον θυμάμαι και μου έρχονται στα αυτιά τα λόγια του: «Πάμε να φύγουμε! Δεν αξίζει να μένεις. Δεν το αντέχω! Και τι κερδίσαμε; Οι ίδιοι πάλι μπροστά! Άδικα τόσοι αγώνες. Και εγώ ισόβια με ένα καροτσάκι προίκα»! Μαζί και η εικόνα του καθήμενος στο αναπηρικό καροτσάκι να αφήνει ένα κόκκινο γαρίφαλο στην σιδερένια πόρτα του Πολυτεχνείου. Στην πόρτα που του σακάτεψε τα πόδια.

Δεν ξαναπήγα στο Πολυτεχνείο! Και δεν το επεδίωξα! Ίσως να μην αξίζουν πια αυτές οι γιορτές. Ίσως κάποιες μνήμες να έχουν πολύ μεγαλύτερη αξία από όλες αυτές τις γιορτές, τα πανηγύρια, τις φασαρίες και τις καταστροφές!
Τριάντα οχτώ ολάκερα χρόνια μετά καμία από όλες αυτές τις φιέστες και όλους αυτούς τους θεατρίνους που εξαργύρωσαν πλουσιοπάροχα την όποια συμμετοχή τους σε εκείνον τον αγώνα, δεν με εντυπωσιάζει ! Γιατί από το κυρίαρχο σύνθημα των ημερών εκείνων «ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ» τίποτε δεν μας έμεινε! Ή μάλλον μας έμεινε φτώχια και ανεργία, πανάκριβη και ιδιωτική παιδεία και ελευθερία με χιλιάδες κάμερες και ηλεκτρονικές παρακολουθήσεις καθημερινά!
Απλά και μόνο θεώρησα καθήκον μου να καταγράψω κάπου αυτές τις εικόνες εκείνων των ημερών. Που να ξέρει κανείς; Μπορεί κάποτε κάποιοι να αναζητήσουν τους «ξεχασμένους» πραγματικούς αγωνιστές και ήρωες των ημερών εκείνων και να (ξανα)γράψουν σωστά την ιστορία!

2 σχόλια:

  1. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή