Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2011

Η καταγωγή των Θρακών, ο ρόλος τους στον ελληνικό πολιτισμό, οι αιματολογικές εξετάσεις του Ραφαηλίδη και το κάψιμο των εφημερίδων από τον Άνθιμο!

Κείμενο Θόδωρου Ορδουμποζάνη

Στις 2 Φεβρουαρίου 2012, κλείνουν είκοσι (20) χρόνια από τότε που ο αείμνηστος δημοσιογράφος και κριτικός κινηματογράφου Βασίλης Ραφαηλίδης είχε δημοσιεύσει στo «ΕΘΝΟΣ της Κυριακής», κάτω από το γενικό τίτλο «ΟΙ ΛΑΟΙ της ΕΥΡΩΠΗΣ», ένα άρθρο με τίτλο «Ο ρόλος των Θρακών στον ελληνικό πολιτισμό»!

Το άρθρο αυτό ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών εδώ στην Αλεξανδρούπολη. Με πρωτοσταντούντα τον τότε Μητροπολίτη Αλεξανδρούπολης και νυν Θεσσαλονίκης Άνθιμο, τον Δήμαρχο και άλλους παρά και πέριξ του Μητροπολίτη συμπολιτών μας, πραγματοποιήθηκε την επόμενη Κυριακή 9 Φεβρουαρίου 1992 πορεία διαμαρτυρίας που κατέληξε μπροστά στο Δημαρχείο όπου κάψανε (έριξαν στη πυρά) τα φύλλα της εφημερίδας που είχε δημοσιεύσει το «βλάσφημο», κατά τους διαμαρτυρόμενους, κείμενο. Ένα από τα επίμαχα σημεία του κειμένου που έδωσαν αφορμή για του «Μεσαιωνικού» τύπου διαμαρτυρίες (αφορισμοί, φωνές, διαμαρτυρίες και κάψιμο εντύπων) ήταν αυτό που ανέφερε


«… Ωστόσο, αν δούμε το πράγμα από αιματολογικής απόψεως, κατά τη φρικώδη συνήθειά μας, τότε οι Θράκες, ως μη έχοντες «γνήσιο» ελληνικό αίμα, πρέπει πρώτα να πάνε στο μικροβιολόγο να κάνουν μικροβιολογικές εξετάσεις, προκειμένου να αποδείξουν την ύπαρξη έστω και ελαχίστων αιμοσφαιρίων ελληνικού αίματος, και ύστερα να τραγουδήσουν τον Εθνικό ΄Υμνο….».

Πέρασαν από τότε είκοσι (20) ολόκληρα χρόνια και παραθέτουμε αυτούσιο το κείμενο αυτό για να το ξαναδιαβάσουμε και να το ξανακρίνουμε με περισσότερη ψυχραιμία και νηφαλιότητα, μακριά από προκαταλήψεις, φανατισμούς και «Μεσαιωνικές» πρακτικές, αφού ο μεν συγγραφέας έχει ήδη αποβιώσει από του έτους 2000, ο τότε Μητροπολίτης που πρωτοστάτησε (από άμβωνος και στους δρόμους) στο κάψιμο της εφημερίδας έχει μετατεθεί στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης, άλλαξαν πολλοί Δήμαρχοι και πολλοί από τους πρωταγωνιστές εκείνων των «εκδηλώσεων», θα έχουν ήδη λόγω ηλικίας ηρεμήσει ίσως και θα έχουν αντιληφθεί ότι άλλο είναι η μελέτη της ιστορίας, άλλο η ερμηνεία που μπορεί να δώσει ο καθένας και άλλο ο πατριωτισμός, ο εθνικισμός και ο τοπικισμός! Και κυρίως, πέρασε οριστικά η εποχή που έριχναν στη πυρά τα γραπτά που δεν άρεσαν! Άλλωστε, ανεξάρτητα από πια άποψη έχει ο καθένας για τον συγγραφέα και τις θέσεις του, το κείμενο, πέραν του δεικτικού τρόπου με την οποία είναι γραμμένο, κεντρίζει το ενδιαφέρον του αναγνώστη με τα αρκετά, άγνωστα ίσως σε πολλούς, ιστορικά στοιχεία που περιέχει. Όμως υπάρχουν και νεότεροι συμπολίτες μας που θα ήθελαν ίσως να διαβάσουν και αυτοί το άρθρο του μακαρίτη Βασίλη Ραφαηλίδη. Επίσης από τα αρχεία της ημερήσιας τοπικής εφημερίδας «Η ΓΝΩΜΗ», αντλούμε το ρεπορτάζ των γεγονότων εκείνων των ημερών και τα σχετικά σχόλια, τα οποία και παραθέτουμε στο τέλος.

Το άρθρο του Βασίλη Ραφαηλίδη

Όποιος εθνολόγος καταφέρει και δώσει μια απολύτως έγκυρη επιστημονική απάντηση στα μονίμως αναπάντητα ερωτήματα για την καταγωγή, την προέλευση και την κοινωνική συγκρότηση των Σκυθών, των Σαρματών και των Θρακών, αυτόματα ανακηρύσσεται ήρωας της επιστήμης του, και την άλλη κιόλας μέρα το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο παραγγέλλει τον ανδριάντα του στον καλύτερο γλύπτη της Ενωμένης Ευρώπης.
Θα μου πείτε, τι σχέση έχουν αυτοί οι τρεις πανάρχαιοι λαοί με την Ενωμένη Ευρώπη. Έχουν και παραέχουν. Διότι αν μάθουμε κάτι θετικό γι΄ αυτούς, αυτομάτως μαθαίνουμε κάτι πιο θετικό για την καταγωγή όλων των λαών της Ευρώπης. Διότι, οι Σκύθες, οι Σαρμάτες και οι Θράκες κατοικούσαν στις περιοχές από όπου ξεκινούσαν οι ορδές των πεινασμένων προευρωπαίων το ταξίδι για την ευρωπαϊκή Δύση. Αυτό το συναρπαστικό «γιουρόπεαν γουέστερ», όπως δείχνουν τα πράγματα, δε θα το δούμε ποτέ στον κινηματογράφο.
Οι Σκήθες κατοικούσαν στη Βορειοανατολική Ευρώπη, οι Θράκες στη Νοτιοανατολική και οι Σαρμάτες έμπαιναν σφήνα ανάμεσά τους, και τα ανακάτωναν όλα. Σίγουρα, αυτοί οι τρεις λαοί ήταν εκείνοι που γεννοβολούσαν ακατάπαυτα και ξαπόστελναν δυτικότερα τα περισσευούμενα στόματα. Ήταν η μήτρα, το καλούπι, που παρήγαγε αδιάκοπα αντίτυπα ανθρώπων, όπως μια μηχανή που δε σταματάει να δουλεύει ποτέ, και δεν μετακινείται ποτέ από το εργοστάσιο. Κανείς πρωτόγονος, άλλωστε, δε μετακινείται έτσι για πλάκα. Ο τουρισμός είναι εφεύρεση ιστορικά πρόσφατη. Συνεπώς, όποιος ισχυρός μπορούσε να μείνει στον τόπο του, έμεινε, και όποιον τον κυνηγούσαν τα τσακάλια και οι επιτήδειοι έπαιρνε δρόμο και πήγαινε μετανάστης στη προϊστορική Ευρώπη για να βρει την τύχη του. Πόσο μονότονη είναι η ιστορία στα βασικές της κινήσεις!
Οι Σκύθες, οι Σαρμάτες και οι Θράκες ήταν Ινδοευρωπαίοι, όπως δείχνουν τα πράγματα. Κυρίως τα θρακικά πράγματα, που είναι πιο γνωστά εξαιτίας της γειτνίασης των Θρακών με τους Έλληνες και τους Ιλλυριούς, με τους οποίους οι Θράκες έχουν μεγάλη συγγένεια. Τόσο μεγάλη, που μερικοί υποστηρίζουν πως οι Ιλλυριοί (οι αρχαίοι κάτοικοι της σημερινής Δαλματίας και Αλβανίας) δεν είναι παρά ένα θρακικό παρακλάδι. Πράγμα που φαίνεται πάρα πολύ πιθανό, αν δεχτούμε πως και οι νοτιότερα προωθηθέντες Έλληνες ( Αχαιοί, Ίωνες, Αιολείς, Δωριείς) ξεκίνησαν και αυτοί κάποτε από τη τεράστια περιοχή της προϊστορικής Θράκης, της οποίας μικρό μόνο μέρος είναι η σημερινή ελληνική, βουλγαρική και τουρκική Θράκη.
Παίρνοντας, μάλιστα, υπόψη πως οι Έλληνες και οι Θράκες που έσμιξαν επί ελληνικού εδάφους δε δυσκολεύθηκαν να τα βρουν, παρόλο που οι Έλληνες χαρακτήριζαν βάρβαρους τους Θράκες και δεν τους αναγνώριζαν σαν συγγενείς, εύκολα καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως οι δύο λαοί έχουν κοινή αφετηρία.
Άλλωστε από τους Θράκες πήραν οι Έλληνες και τη μουσική και τις Μούσες και τον Ορφέα και τον Διόνυσο, κι ένα σωρό ακόμα χθόνιους θεούς και ημίθεους εκτός, βέβαια, από τους δώδεκα Θεούς του Ολύμπου, που άλλους τους βρήκαν έτοιμους στο τόπο που εγκαταστάθηκαν (φρόντισαν γι΄ αυτό οι γηγενείς Πελασγοί) και άλλους τους εισήγαγαν από τη μεγαλύτερη Θεοπαραγωγό περιοχή της οικουμένης, τη Μέση Ανατολή.
Για εισαγωγές λιγότερο σημαντικές, δεν ήταν ανάγκη να πηγαίνουν τόσο μακριά, όταν μάλιστα είχαν εκεί δίπλα τους Θράκες, που παρήγαγαν μικρούς θεούς με τη σέσουλα.
Οι Έλληνες διέκριναν δύο κατηγορίες Θρακών: Τους πολιτισμένους, εκεί δίπλα τους, και τους βάρβαρους λίγο μακρύτερα. Δεν μπορούσαν παρά να χαρακτηρίσουν πολιτισμένους τους γείτονες, αφού συνεχώς έπαιρναν από αυτούς ό,τι μπορούσαν κι αφού συνέχεια έδιναν σ΄ αυτούς ό,τι τους χρειαζόταν εις πολιτισμόν.
Με άλλα λόγια, ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός είναι προϊόν επιμειξίας ελληνικής και θρακικής. Όπως λέει και ο Νίτσε, που ήταν ένας πολύ μεγάλος ελληνιστής, η απολλώνεια πλευρά του ελληνικού πολιτισμού είναι ελληνική και η διονυσιακή, θρακική.
Το ξαναλέμε: Οι Έλληνες ποτέ δεν αναγνώρισαν τους Θράκες, ακόμα και τους πολιτισμένους Θράκες, σαν Έλληνες. Εμείς, όμως, αναγνωρίζουμε τους σημερινούς Θράκες σαν Έλληνες, και πολύ σωστά κάνουμε. Πάρα πολύ νωρίς τους απορρόφησε ο ελληνικός πολιτισμός, αφού όμως προηγουμένως έπαιξαν έναν αποφασιστικό ρόλο στη διαμόρφωσή του, ως μη Έλληνες.
Ωστόσο, αν δούμε το πράγμα από αιματολογικής απόψεως, κατά τη φρικώδη συνήθειά μας, τότε οι Θράκες, ως μη έχοντες «γνήσιο» ελληνικό αίμα, πρέπει πρώτα να πάνε στο μικροβιολόγο να κάνουν μικροβιολογικές εξετάσεις, προκειμένου να αποδείξουν την ύπαρξη έστω και ελαχίστων αιμοσφαιρίων ελληνικού αίματος, και ύστερα να τραγουδήσουν τον Εθνικό ΄Υμνο.
Κάτω από αυτές τις αιματολογικές συνθήκες, τίποτα πιο φυσικό που ένα κομμάτι της εναπομείνασας αρχαίας Θράκης, βρίσκεται στην Τουρκία, και ένα άλλο στη Βουλγαρία. Αυτοί δεν ψαχουλεύουν για αιμοσφαίρια. Κοροΐδα είναι;
Σημειώστε το πάρα πολύ εντυπωσιακό γεγονός πως ένα προωθημένο παρακλάδι Θρακών έφθανε μέχρι τη Βοιωτία και τον Ελικώνα! Τα πρώτα ελληνικά φύλα που ήρθαν στη περιοχή, τους βρήκαν εκεί και τους αφομοίωσαν γρήγορα. Προσοχή, δεν τους έσφαξαν, τους αφομοίωσαν. Αν και τους περισσευούμενους θα πρέπει να τους έφαγε η μαρμάγκα, που λέμε.
Τι να κάνουμε, και οι Έλληνες πριν εκπολιτισθούν ήταν βάρβαροι. Δεν ήρθαν εδώ, σ΄ αυτόν τον τόπο, με τον πολιτισμό στις αποσκευές. Πού να τον βρουν, άλλωστε, τον πολιτισμό στον τόπο από όπου ξεκίνησαν;
Έχουμε και λέμε, λοιπόν: Ένα πολιτιστικό μοιράδι οι προέλληνες Πελασγοί και ένα οι μη Έλληνες Θράκες, δύο μοιράδια, και ένα οι Έλληνες, τρία μοιράδια του ίδιου ενιαίου και αδιαίρετου πολιτισμού, που ονομάσθηκε ελληνικός, γιατί τον καταλυτικό ρόλο σ΄ αυτόν τον έπαιξαν οι Έλληνες. Που, όμως δεν τον παρθενογέννησαν.
Εκείνη την εποχή, όχι θεός, αλλά ούτε καν πολιτισμός δε θα ήταν δυνατό να δημιουργηθεί μυρίζοντας, απλώς, τον κρίνο. Απέχουμε πολύ ακόμα από την εποχή που τα λουλούδια θα αρχίζουν να παίζουν ιστορικό ρόλο. Άλλωστε, μέχρι να γεννηθεί, ο πραγματικός Θεός, οι άνθρωποι βολεύονταν όπως όπως και με ψεύτικους. Θεός να ΄ναι, κι ό,τι να ΄ναι.
Αφού οι Θράκες έφθαναν μέχρι τη Βοιωτία κατά την προελληνική περίοδο, δεν είναι ανάγκη να πεις πως κατοικούσαν και στη Θεσσαλία και στη Μακεδονία. Που ήταν Θράκη πριν γίνει Μακεδονία, δηλαδή πριν εγκατασταθούν εκεί οι Δωριείς Μακεδόνες. Μάλιστα στα θρακικά τότε Πιέρια, δίπλα στον Όλυμπο, έβαλαν οι Θράκες να κατοικούν οι Μούσες, σε μια εποχή που ο Όλυμπος ήταν ακόμα ακατοίκητος.
Οι Μακεδόνες είτε αφομοίωσαν τους Θράκες, είτε τους στρίμωξαν παραπέρα, προς τη σημερινή Θράκη. Αλλά πριν προλάβουν να πάρουν αυτοί τις θρακικές Μούσες, τις έβαλαν στο χέρι οι νοτιότεροι Έλληνες, που κατάλαβαν αμέσως τη χρησιμότητά τους, και όχι σαν τους σημερινούς Έλληνες που Μούσες λένε και μούσι καταλαβαίνουν.

Αλλά, σάμπως καταλαβαίνουν από μουσική, τέχνη μεγάλη και συναρπαστική, στην οποία οι Μούσες χάρισαν το όνομά τους; Άσε πια τα μουσεία, που είναι τα σπίτια των Μουσών. Τα βλέπει ο Νεοέλληνας κι αλλάζει δρόμο, μη βγει και τον περιαδράξει από το γιακά καμιά Μούσα και του πει: Ρε μπάσταρδε, πάλι στα μπουζούκια ήσουν χτες και δεν μπόρεσες να΄ρθεις να μου πεις μια καλημέρα; Α, να μου χαθείς, ζώον, που με πέταξες εδώ μέσα να με βλέπουν οι τουρίστες για να εισπράξεις εσύ κανένα φράγκο και να αγοράσεις αύριο το εισιτήριο για το ντέρμπι Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός. Φτου σου, μασκαρά, που παριστάνεις και τον Έλληνα. Τι ήθελα εγώ στη κωλοαθήνα, δεν καθόμουνα στα Πιέρια, που έχει και καθαρό αέρα;
Οι Θράκες, από τη περιοχή της σημερινής Θράκης διεκπεραιώθηκαν και στη Βόρεια Μικρασία, πολύ πριν εγκατασταθούν νοτιότερα σ΄ αυτήν οι Ίωνες Έλληνες. Θράκες ήταν οι Φρύγες, οι Δαρδανοί (εξ ου και Δαρδανέλια), οι Μυσοί και οι Τεύκτροι. Θράκες ήταν και οι Τρώες, εκεί δίπλα. Και ο Όμηρος, που ξέρει τι λέει, δεν παραλείπει να πλέξει το εγκώμιο της μεγάλης φυλής των Θρακών. Ενώ ο πολυταξιδεμένος Ηρόδοτος, που γνώριζε τους Θράκες από πρώτοι χέρι, θα μας βεβαιώσει, κι αυτή τη φορά θα είναι έγκυρος, πως οι Θράκες, είναι ο μεγαλύτερος λαός μετά τους Ινδούς, που και αυτούς τους γνώριζε αυτός ο τρομερός άνθρωπος, που έκατσε και έγραψε ό,τι είδε στα ταξίδια του κι ό,τι άκουσε από άλλους ταξιδιώτες, παραμύθια και πραγματικές ιστορίες όλα ανάκατα, κι΄ άντε να βρεις άκρη.
Πολύ απασχόλησαν τους αρχαίους Έλληνες οι Θράκες, και με το δίκιο τους. Το άξιζαν και με το παραπάνω. Όμως, εξίσου πολύ απασχόλησαν τους αρχαίους Έλληνες και οι Σκύθες. Πολλά μας λέει και γι΄ αυτούς ο Ηρόδοτος, που και αυτούς τους είχε επισκεφθεί. Μην ξεχνάμε πως οι Θράκες ήταν, κατά κάποιο τρόπο, η προς Νότον συνέχεια των Σκυθών. Που αν και ασυζητητί βάρβαροι για τους αρχαίους Έλληνες, και γι΄ αυτούς έτρεφαν ένα μεγάλο και πολύ παράξενο θαυμασμό.
Εν τέλει, όλοι οι πολιτισμένοι θαυμάζουν τους βαρβάτους βαρβάρους, εδώ είναι η πλάκα. Γι΄ αυτό φαίνεται, μας θαυμάζουν οι Ευρωπαίοι τουρίστες, και όχι γιατί είμαστε Έλληνες. Ζορμπάς δι Γκρίκ! Ο, μάι γκοτ, τι Έλληνας, μα τι Έλληνας! Δεν κουράζεται ποτέ να κάνει έρωτα με της κρυόκωλες βόρειες, που μόνο με μανιβέλα τις βάζεις μπροστά.
Άλλωστε ξέρουμε πως οι Ρωμαίες αγαπούσαν τόσο πολύ τους βαρβάρους, που τους έβαλαν στα σπίτια τους σαν οικιακούς και συζυγικούς βοηθούς πολύ πριν οι βάρβαροι καταστρέψουν τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ο καθένας θαυμάζει ό,τι έχει και ό,τι δεν είναι. Και οι πολιτισμένοι Έλληνες (οι αρχαίοι εννοώ) θα ήταν δύσκολο να ξεφύγουν απ΄ αυτόν τον γενικής ισχύος ψυχολογικό κανόνα.
Το διονυσιακό πνεύμα είναι νότιο, και είναι πάρα πολύ ωραίο. Αλλά διάολε, όχι εμείς οι Νεοέλληνες να κρατήσουμε εδώ μόνο τον Διόνυσο και να στείλουμε τον Απόλλωνα στην Ευρώπη για πάντα. Το απολλώνειο πνεύμα παράγει επιστήμη και σκέψη. Και λαοί χωρίς επιστήμη και σκέψη είναι καταδικασμένοι σε θάνατο.
Βλέπετε τους αρχαίους ημών προγόνους; Θαύμαζαν με τους διονυσιακούς βαρβάρους, αλλά δεν τους έβαζαν στα σπίτια τους όπως οι Ρωμαίοι, για να τα κάνουν όλα λίμπα.
Και οι Αθηναίοι, πάντως, έκαναν εισαγωγή Σκυθών σε μια εποχή που δεν υπήρχαν Φιλιππινέζες. Αλλά όχι για να τους χρησιμοποιήσουν σαν δούλους. Άλλωστε, είχαν δούλους. Τους εισήγαγαν για να τους χρησιμοποιήσουν σαν αστυνομικούς. Τριακόσιοι ήταν όλοι κι΄ όλοι οι αστυνομικοί στην αρχαία Αθήνα, κι ήταν όλοι Σκύθες. Απαγορευόταν στον πολίτη της Αθήνας να είναι αστυνομικός. Ήταν επάγγελμα αυστηρώς ακατάλληλον δια πολιτισμένους.
Άλλωστε, ένας βάρβαρος κάνει καλύτερα τη δουλειά του αστυνομικού, κι΄ αυτό δεν είναι ανάγκη να μελετήσεις ελληνική ιστορία για να το καταλάβεις. Σου αρκεί η μελέτη της ιστορίας για να το καταλάβεις. Σου αρκεί η μελέτη των Εξαρχείων. Σοφός λαός οι Έλληνες (οι αρχαίοι, εννοώ). Μεταξύ όλων των σπουδαίων άλλων, είχαν καταλάβει έγκαιρα πως πρέπει να φέρουν βαρβάρους για το μίνιμουμ αναγκαίο της αστυνόμευσης. Και αυτό μου δίνει την ιδέα πως κι εμείς θα μπορούσαμε να εισαγάγουμε αστυνομικούς από την Αφρική. Και καλύτερα τη δουλειά τους θα κάνουν, και φθηνότερα θα μας κοστίζουν, και πιο πολιτισμένοι θα ΄ναι.
Πάντως, όποιος Σκύθης ήθελε να μορφωθεί ευρισκόμενος στην Αθήνα είτε για δουλειά είτε για οποιονδήποτε άλλο λόγο, δε συναντούσε καμιά δυσκολία. Κι αν είχε τα κότσια να γίνει σοφός, γινόταν και σοφός. Απόδειξη ο Σκύθης σοφός Ανάχαρσις, που ήταν στενός φίλος του Σόλωνα.
Ο καημένος ο Ανάχαρσις μόλις έγινε καλά καλά σοφός υπό την επίδραση του ελληνικού πνεύματος, που ενώ επιδρούσε τόσο αποτελεσματικά ακόμα και στους Σκύθες, δεν κατάφερε να επιδράσει τοι ίδιο αποτελεσματικά και στους νέους Έλληνες, γύρισε στην πατρίδα του για να εκπολιτίσει και τους άλλους εκεί πέρα. Αλλά μόλις πήγε να ανοίξει το στόμα του και να πει δυο κουβέντες για τη συμβολή του πολιτισμού στην ευτυχία του ανθρώπου, τον έσφαξε ο αδελφός του, εκεί επιτόπου. Ρε, τι μου λες, του λέει πριν τον σφάξει, αν εκπολιτιστούν όλοι εδώ γύρω, τι θα απογίνουμε εμείς οι άρχοντες;
Ο Λουκιανός σε δύο διαλόγους διέσωσε τη φρικτή περιπέτεια του σοφού Ανάχαρσι. Είναι να μην είσαι σοφός ανάμεσα σε βαρβάρους, γιατί αν είσαι, πάει, σ΄ έφαγαν λάχανο. Τώρα ξέρετε γιατί φεύγουν στην Ευρώπη οι σοφοί αυτού του τόπου.
Πρέπει να πούμε δύο λόγια και για τους Σαρμάτες, ακριβώς δυο, δεν τους αξίζει παραπάνω, αυτούς τους ρεμπεσκέδες που ανακάτωναν όλον τον κόσμο χωρίς να είναι σε θέση ούτε μπασκίνες στην Αθήνα να γίνουν. Τα είπαμε ήδη τα δυο λόγια. Χαίρετε.»!


Τα γεγονότα που επακολούθησαν του δημοσιεύματος


Στο φύλλο της Τρίτης 11ης Φεβρουαρίου 1992 της τοπικής ημερήσιας εφημερίδας «Η ΓΝΩΜΗ», με κύριο τίτλο «ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΑΛΕΞ/ΠΟΛΗΣ κ.κ. ΑΝΘΙΜΟΣ: ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΚΟ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ ΤΟΥ Β. ΡΑΦΑΗΛΙΔΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΘΡΑΚΙΩΤΕΣ» και υπότιτλο «Οι Εβρίτες απαντούν στις ύβρεις του Β. Ραφαηλίδη» διαβάζουμε, σε δισέλιδη περιγραφή της δημοσιογράφου Όλγας Ορφανίδου για τα γεγονότα:

"Οργή και αγανάκτηση προκάλεσε στους Θρακιώτες το δημοσίευμα του Β. Ραφαηλίδη στο Έθνος της Κυριακής (2.2.1992), ο οποίος αμφισβητούσε την ελληνικότητα των σύγχρονων Θρακών. Με αφορμή, λοιπόν το παραπάνω δημοσίευμα πραγματοποιήθηκε την Κυριακή το μεσημέρι μπροστά στο Δημαρχείο Αλεξ/πολης αυθόρμητη συγκέντρωση που διοργάνωσαν ο Σεβασμιώτατος μητροπολίτης της Αλεξ/πολης κ.κ. Άνθιμος και ο Δήμαρχος κ. Ν. Κουκουράβας. Στην ομιλία του ο Σεβασμιώτατος χαρακτήρισε το δημοσίευμα του Β. Ραφαηλίδη ψευδέστατο και συκοφαντικό και πιο συγκεκριμένα είπε:

Ο Μητροπολίτης Αλεξανδρούπολης κ.κ. Άνθιμος

«Το δημοσίευμα αυτό είναι το πιο φρικιαστικό από τα δημοσιεύματα που έγραψαν μέχρι σήμερα οι Τούρκοι για τη Θράκη. Είναι το πιο ψευδές απ΄ όσα λένε οι Σκοπιανοί εναντίον της Ελλάδας. Είναι το πιο απαίσιο ανθελληνικό κείμενο που μπορούσε να γράψει οποιαδήποτε στιγμή αλλά ιδιαίτερα σ΄ αυτές τις κρίσιμες ώρες….. Ενώ το πρόβλημα της Θράκης σε ότι αφορά την Μουσουλμανική μειονότητα βρίσκεται και εξακολουθεί να είναι το κρισιμότερο απ΄ όλα τα εθνικά μας προβλήματα, και ενώ πιστεύαμε ότι το εσωτερικό μέτωπο της πατρίδας μας βρίσκεται εξ ολοκλήρου μαζί μας προέκυψε ένα δημοσίευμα αθηναϊκής εφημερίδας να γράφει τα παραπάνω για τη Θράκη και τους Θρακιώτες.
Δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ, συνέχισε ο Σεβασμιώτατος, ότι Έλληνας δημοσιογράφος θα μπορούσε να γράψει έτσι για τους Θρακιώτες. Δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι τόσο σκληρός – προδοτικός λόγος μπορούσε να υπάρξει στο μυαλό και στη γραφίδα ενός Έλληνα δημοσιογράφου. Η εφημερίδα Έθνος φιλοξένησε απόψεις οι οποίες είναι ανιστόρητες – ψευδείς – συκοφαντικές – απαράδεκτες που είναι αυτήν την στιγμή όπλο στα χέρια εκείνων που πολεμούν την Ελλάδα από όλα τα σημεία του ορίζοντα. Δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι Έλληνας δημοσιογράφος θα έλεγε άλλο οι Έλληνες, άλλο οι Θράκες, άλλο η Ελλάδα και άλλο η Θράκη».
Και αφού ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε μία προς μία στις επίμαχες προσβλητικές για τη Θράκη παραγράφους του άρθρου του Β. Ραφαηλίδη, κατέληξε:
«Είμαστε Έλληνες, μένουμε εδώ, και θα μένουμε εδώ για πάντα! Ορθότατα ο κ. Σαββόπουλος αποκάλεσε τον κ. Ραφαηλίδη «Ερείπιο» στην προχθεσινή εκπομπή «Προφίλ» του Π. Παναγιωτόπουλου. Εμείς από αυτό το σημείο λέμε ότι ο κ. Ραφαηλίδης είναι «κατεδαφιστέο ερείπιο».
(Σ.Σ. Λίγες μέρες μετά τη δημοσίευσή του, το άρθρο αυτό του κ. Ραφαηλίδη για τη Θράκη αποτέλεσε το θέμα συζήτησης εβδομαδιαίας τηλεοπτικής εκπομπής Τηλεοπτικού σταθμού εθνικής εμβέλειας).

Ο κ. Ραφαηλίδης θέλει ψυχίατρο


Στη συνέχεια ο Δήμαρχος Αλεξανδρούπολης κ. Νίκος Κουκουράβας διάβασε διαμαρτυρία που έστειλε προς τον εκδότη και τον διευθυντή του Έθνους, με κοινοποίηση προς το γραφείο του Πρωθυπουργού, την κ. Βιργινία Τσουδερού, τον Περιφερειάρχη Αν. Μακεδονίας και Θράκης, όλα τα ΜΜΕ, την ΕΣΗΕΑ, ΤΕΔΚ Θράκης και τους Συλλόγους Αλεξ/πολιτών στην Αθήνα και Θεσ/νίκη:
«Διαμαρτυρόμαστε εντονότατα για το κατάπτυστο σχόλιο του αρθογράφου σας Βασίλη Ραφαηλίδη, που δημοσιεύθηκε στο «ΕΘΝΟΣ της Κυριακής» 2 Φεβρουαρίου 1992, με το οποίο, αμφισβητεί την Ελληνικότητα των συγχρόνων Θρακών.
-Θλιβόμαστε για την εθνική του κατάντια, διότι ούτε οι άσπονδοι φίλοι μας, μέχρι σήμερα δεν αμφισβήτησαν την Ελληνικότητά μας.
-Εμείς οι Θρακιώτες, τραγουδάμε τον εθνικό μας ύμνο, φυλάμε «Θερμοπύλες» και είμαστε έτοιμοι να θυσιαστούμε για την Ελληνική Θράκη.
-Νομίζω, ότι ο κύριος αυτός, δεν είναι άξιος να είναι συνεργάτης της εφημερίδας σας».
Και καταλήγοντας ο κ. Κουκουράβας είπε:
«Αντί ο κύριος αυτός να μας παραπέμπει σε μικροβιολόγους να εξετάσουμε τα αιμοπετάλιά μας, καλά θα είναι ο εκδότης της εφημερίδας αυτής να παραπέμψει τον κύριο αυτό σε νευρολόγο – ψυχίατρο, για να διαπιστωθεί η πνευματική του ανισορροπία».
Και καταλήγει το δημοσίευμα: «Να σημειώσουμε ότι μετά τις ομιλίες, οι συγκεντρωθέντες (γύρω στα 500 άτομα) έκαψαν την εφημερίδα «Έθνος» και συμφώνησαν να μην ξαναγοράσει κανείς απ΄ εδώ και πέρα την συγκεκριμένη εφημερίδα.
Τέλος η εφημερίδα Έθνος παραδόθηκε στον Εισαγγελέα Πρωτοδικών Έβρου για να εξετάσει αν στοιχειοθετείται παράπτωμα που ανάγεται στα θέματα της εθνικής ασφάλειας και συγχρόνως της κοινωνικής ηρεμίας…».

Η απάντηση του συγγραφέα

Στην ίδια εφημερίδα και στη στήλη «ΔΙΧΟ-γνωμικά» και με τίτλο «Β. Ραφαηλίδης: «Για τους Θράκες με αγάπη…», δημοσιεύεται η απάντηση του συγγραφέα σε τηλεφωνική επικοινωνία με ιδιωτικό ραδιοφωνικό σταθμό της πόλης, όπου δηλώνει «Λάτρης της Θράκης». Ο ίδιος χαρακτηριστικά είπε για το δημοσίευμα:
«Το κείμενό μου ήταν καθαρά «ειρωνεία» πάνω στην αιματολογική άποψη της ενότητας. Το κείμενό μου ήταν πέρα για πέρα σαφέστατο υπέρ της Θράκης και των Θρακών. Η αγανάκτηση των κατοίκων της Αλεξανδρούπολης δεν δημιουργήθηκε εξ αιτίας του δημοσιεύματός μου, αλλά εξ αιτίας της τηλεοπτικής εκπομπής «προφίλ…». Οι αντιδράσεις αυτές είμαι σίγουρος ότι θα έχουν βλαπτικές συνέπειες. Αν τολμήσουν να κάνουν μήνυση, θα βρεθούν αυτοί μπερδεμένοι και όχι εμείς».
Και συμπληρώνει ο διχογνωμικός: «Να πιστέψουμε ότι ήταν χιούμορ αυτά που γράψατε για τη Θράκη κ. Ραφαηλίδη ή ότι στοχεύετε κάπου αλλού; Πιστεύουμε πως ο χρόνος θα δείξει…».
Τέλος κλείνοντας τη παρουσίαση του θέματος παραθέτουμε και ένα ανώνυμο σχόλιο (πιθανόν της Διεύθυνσής της), στη τελευταία σελίδα της «ΓΝΩΜΗΣ», με τίτλο «Εις το πυρ…», που απηχεί μια άλλη άποψη, μάλλον πιο σοβαρή, για το ίδιο θέμα, με τη παρατήρηση ότι παρόμοιος «ντόρος» για το δημοσίευμα του ΕΘΝΟΥΣ δεν έγινε σε καμία άλλη πόλη της Θράκης! Ίσως να μη έτυχε να το διαβάσουν…. εκεί! Ίσως και να σκέφθηκαν ότι δεν αξίζει τον κόπο να αντιδράσουν….εκεί! Ίσως και να πείσθηκαν ότι η θέση του συγγραφέα είναι μια άλλη άποψη και έχει δικαίωμα να τη λέει και να τη γράφει…. χωρίς να τον παίρνουν στα σοβαρά! Ίσως τέλος να μην είναι τόσο πολύ «Έλληνες» όπως οι συμπολίτες μας.…εκεί! Ίσως…. Λέμε απλά ίσως....!
Λοιπόν το ανώνυμο σχόλιο με τίτλο «Εις το πυρ…», αναφέρει: «Ο φανατισμός δεν είναι καλός σύμβουλος. Αυτό πρέπει να το ξέρει (και το ξέρει) καλύτερα από όλους η κάθε ηγεσία. Βέβαια πολλές φορές, λέει η ιστορία, αυτή η ίδια η ηγεσία χρησιμοποίησε τον φανατισμό προς όφελος δικό της γιατί ο λαός πάντα σε φορτισμένες περιόδους ήταν αυτός που υπέφερε. Χωρίς να έχω πρόθεση να υπερασπιστώ κανένα πιστεύω ότι η μία απομονωμένη φράση μπορεί να χωρέσει χίλιες δυο ερμηνείες και φυσικά ποτέ δεν μπορώ να δεχτώ ότι είναι κίνηση αποδεκτή το κάψιμο βιβλίων – εφημερίδων και γενικά χαρτιών που έχουν πάνω τους πονήματα, σκέψεις και απόψεις. Η ιερά εξέταση και οι γκεμπελισμοί ταλαιπώρησαν αρκετά την ανθρωπότητα ας μην την αναβιώσουμε. Αν αρχίσουμε και με κάθε τι με το οποίο δεν συμφωνούμε τότε όλα θα γίνουν παρανάλωμα του πυρός. Θα καίγαμε και την έκθεση του αμερικανικού υπουργείου εξωτερικών, θα καίγαμε και την έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τα Σκόπια, θα καίγαμε το αντίπαλο πολιτικό βιβλίο και πολύ γρήγορα θα φτάναμε να καίμε αυτόν που γράφει αντί αυτά που γράφει. Ο σύγχρονος άνθρωπος και φυσικά ο Έλληνας έχει ανάγκη από ήρεμη και αντικειμενική ανάλυση και όχι από φανατισμένα κηρύγματα. Σε τι διαφέρει άραγε ο νέος (που όλοι κατηγορούμε) όταν καίει τα της αντίπαλης ομάδας μετά ή πριν τον αγώνα; Μήπως τη φωτιά και την βία την ονομάζουμε αγανάκτηση ή όπως αλλιώς όταν εμπορεύεται από εμάς; Υπάρχουν πολλοί τρόποι να αντιπαρατεθεί κανείς σε αντίπαλες απόψεις. Ένα είναι σίγουρο πως ο τρόπος που θα διαλέξει τον χαρακτηρίζει».
Όλα αυτά συνέβησαν πριν από 20 χρόνια! Στις 2 Φεβρουαρίου 1992 μέχρι τα μέσα του ιδίου μήνα. Μετά ξεχάστηκαν…. Ή μάλλον τα έθαψε η …λησμονιά! Και εγώ ο τυμβωρίχος τα ξεθαύω!
Αλλά το βασικό ερώτημα παραμένει! Όταν μας χωρίζει η ιστορία, τι μπορεί άλλο να μας ενώσει;

Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2011

ΤΑ ΚΤΙΡΙΑ ΤΟΥ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟΥ, ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΠΡΟΙΚΑ ΣΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ

Κείμενο - φωτογραφίες Θόδωρου Ορδουμποζάνη


Ειναι γνωστό ότι ο σιδηρόδρομος υπήρξε η αιτία της δημιουργίας αυτής της πόλης. Στην αρχή (το 1871) κατασκευάσθηκε η γραμμή που συνέδεσε την Αλεξανδρούπολη (Δεδέαγατς ) με το Πύθιο και την Αδριανούπολη από την εταιρεία των Ανατολικών Σιδηροδρόμων και στη συνέχεια (το 1895) η γραμμή που συνέδεσε την Θεσσαλονίκη με την Αλεξανδρούπολη (Ενωτικός Σιδηρόδρομος J.S.C.). Κάθε ένα από τα παραπάνω σιδηροδρομικά δίκτυα είχε ξεχωριστό δικό του τερματικό σταθμό στη πόλη με τα αντίστοιχα κτίρια που εξυπηρετούσαν τις μεταφορικές (εμπορικές και επιβατικές) ανάγκες του. Από τα κτίρια αυτά, άρρητα συνδεδεμένα με την ιστορία και τη ζωή της πόλης, σήμερα σώζονται ο Παλιός Γαλλικός σιδηροδρομικός σταθμός, η Στρατιωτική Στάση, το κτίριο διοίκησης του Ο.Σ.Ε. και κάποιες από τις αποθήκες του Ο.Σ.Ε. (γνωστές ως αποθήκες Τελωνείου) μπροστά από το μικρό λιμάνι της πόλης.. Όλα αυτά τα κτίρια αποτελούν αρχιτεκτονική κληρονομιά και προίκα των Σιδηροδρόμων στη πόλη. Είναι τα στολίδια μιας άλλης εποχής.. Από τα κτίρια του σιδηροδρόμου σήμερα αποτελούν παρελθόν και τα βλέπουμε μόνο σε συλλεκτικές φωτογραφίες ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Joncion Salonique –Constantinople» στο χώρο του κλειστού Γυμναστηρίου και κλειστού Κολυμβητηρίου και ο παλιός επιβατηγός σταθμός στον λοξό δρόμο (σημερινό ΚΑΠΗ). Με την παρατήρηση ότι τα παλαιά κτήρια των σιδηροδρομικών σταθμών, τυποποιημένα σε όψη και σε κάτοψη και πολυάριθμα κατά μήκος ολόκληρου του σιδηροδρομικού δικτύου, πρέπει να αποτελούν μνημεία της νεότερης πολιτιστικής κληρονομιάς του ελληνικού κράτους λόγω της εκατονταετούς και πλέον ηλικίας τους, της ιστορικής, πολιτιστικής και αρχιτεκτονικής τους αξίας αλλά και λόγω της συναισθηματικής αξίας για τις μνήμες που κουβαλούν για πάρα πολλούς ανθρώπους. Και παρ΄ όλα αυτά η ιδιαίτερη φυσιογνωμία τους, εδώ και χρόνια, όχι μόνο δεν διαφυλάσσεται, αλλά υποβαθμίζεται συνεχώς από τις αυθαίρετες χρηστικές παρεμβάσεις, την εγκατάλειψη ή την οικονομίστικη αντίληψη πολλών αρμοδίων για αυτά. Ως φόρο τιμής στις αναμνήσεις που μας δένουν με αυτά αφιερώνουμε λίγα λόγια για κάθε ένα από τα κτίρια που σώζονται μέχρι σήμερα στη πόλη μας, αλλά και για αυτά που έχουν χαθεί και για να αποτελέσει έναυσμα να τα δούμε με περισσότερη συμπάθεια και να δείξουμε λίγο περισσότερο ενδιαφέρον για όσα σώζονται από αυτά μέχρι σήμερα.

Παλιός Γαλλικός σιδηροδρομικός σταθμός









Το διώροφο κεντρικό κτίριο του Σιδηροδρομικού Σταθμού των Ανατολικών Σιδηροδρόμων (CO) και αργότερα της Γαλλοελληνικής (C।F.F.H.), είναι από τα πρώτα κτήρια αυτής της πόλης. Είναι άλλωστε γνωστό ότι η Αλεξανδρούπολη (παλιά Δεδέαγατς) από σιδηροδρόμου άρχεσθαι! Το κτίριο αυτό είναι διώροφο με κεραμοσκεπή, κατασκευασμένο από οπτοπλινθοδομή και εξωτερικά καλύπτεται με ξύλινη επένδυση (με οριζόντιες σανίδες στο ισόγειο και κάθετες στον όροφο). Εξαιτίας της γειτνίασής του με τον λιμένα της πόλης εξυπηρετούσε όλα τα μέσα ανταποκρίσεως για τη διασπορά ή τη συγκέντρωση επιβατών και εμπορευμάτων. Σήμερα, ως σταθμός Διαλογής, εξακολουθεί να στεγάζει λειτουργίες της σιδηροδρομικής υπηρεσίας και κυρίως αποτελεί το σημείο διασταύρωσης των γραμμών Θεσσαλονίκης – Αλεξανδρούπολης και Αλεξανδρούπολης – Ορμένιου.
Σημειώνουμε ότι τα κτίρια του σιδηροδρομικού δικτύου των Ανατολικών Σιδηροδρόμων από το Δεδέαγατς μέχρι το Κάραγατς κατασκευάσθηκαν από οπτοπλινθοδομή και εξωτερικά καλύφθηκαν με ξύλινη επένδυση (σταθμοί Αλεξανδρούπολης, Πυθίου, Διδυμοτείχου αλλά και Ορεστιάδας) σε αντίθεση με τα κτίρια του Ενωτικού Σιδηροδρόμου (J.S.C.) από την Θεσσαλονίκη μέχρι την Αλεξανδρούπολη, που είναι όλα πέτρινα με κεραμοσκεπή.
Αξίζει να αναφερθεί ότι οι κτιριακές εγκαταστάσεις των Ανατολικών Σιδηροδρόμων στην Αλεξανδρούπολη, κατασκευαστήκαν βάσει των μελετών και σχεδίων που εκπόνησαν μηχανικοί και τεχνικοί του ρωσικού στρατού που έφθασαν στη πόλη κατά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877-1878.

Σιδηροδρομικός Σταθμός Joncion Salonique –Constantinople» (Ενωτικός - J.S.C.)










Πρόκειται για μία σειρά από κτίρια που εξυπηρετούσαν επιβάτες, εμπορεύματα και προσωπικό του σιδηροδρομικού δικτύου Θεσσαλονίκης – Δεδέαγατς. Τα κτίρια αυτού του σιδηροδρομικού σταθμού είχαν ανεγερθεί στη Δυτική πλευρά της πόλης εκεί που σήμερα είναι το κλειστό γυμναστήριο και το κλειστό κολυμβητήριο και έφθαναν μέχρι τον χώρο του ξενοδοχείο ΕΓΝΑΤΙΑ όπου υπήρχε ένας ανοιχτός χώρος και εναποτίθετο το πετροκάρβουνο με το οποίο τροφοδοτούσαν τις μηχανές του δικτύου. Ήταν ο σταθμός απόληξης της σιδηροδρομικής γραμμής Θεσσαλονίκης – Αλεξανδρούπολης και κτίσθηκε περί το 1895-96 από την «Εταιρεία Σιδηροδρόμων της Joncion Salonique –Constantinople» (σε συντομογραφία J.S.C.), που εκμεταλλευόταν αυτή τη γραμμή. Τα κτίρια ανεγερθήκαν όταν η εταιρεία αυτή πήρε άδεια από την άλλη σιδηροδρομική εταιρία που λειτουργούσε στη πόλη (των Ανατολικών Σιδηροδρόμων) η οποία εκμεταλλευόταν τις σιδηροδρομικές γραμμές στο ευρωπαϊκό τμήμα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και είχε το προνόμια στις εγκαταστάσεις των λιμένων Θεσσαλονίκης και Αλεξανδρούπολης και με την άδεια αυτή επιτράπηκε να κατεβαίνουν τα τρένα της μέχρι τη θάλασσα. Προηγουμένως η γραμμή του Ενωτικού Σιδηροδρόμου (J.S.C.), πήγαινε από τον σταθμό του Πόταμου απ΄ ευθείας στον σταθμό Φερετζίκ (Φέρες), παρακάμπτοντας το Δεδέαγατς, χωρίς καμία πρόσβαση στη θάλασσα.










Tο κτίριο του κυρίως σταθμού ήταν διώροφο πέτρινο με επίχρισμα (σοβά) και επικλινείς κεραμοσκεπείς στέγες. Εκατέρωθεν του κτιρίου αυτού, στην ίδια ευθεία, υπήρχαν και άλλα κτίρια μονώροφα (πέτρινα) με παρόμοιες επικλινείς κεραμοσκεπείς στέγες. Άλλωστε όλα τα κτίρια – σταθμοί της γραμμής Θεσσαλονίκης – Δεδέαγατς της εταιρίας J.S.C. ήταν πέτρινα, σε αντίθεση με τα κτίρια – σταθμούς της Γαλλικής Εταιρίας (Δεδέαγατς – Αδριανούπολη) που ήταν ξύλινα. Σημειώνεται ότι στο δίκτυο του Ενωτικού κυριάρχησε ο κεντροευρωπαϊκός τύπος σταθμού που σχεδίασε ο διάσημος αυστριακός αρχιτέκτονας Conrad von Villas και βάσει των σχεδίων αυτών σχεδιάσθηκαν και οι εγκαταστάσεις του Ενωτικού σταθμού στην Αλεξανδρούπολη αλλά και η Στρατιωτική Στάση (Station Militaire).
Στις 7 Οκτώβριο του 1915, όταν το Δεδέαγατς είχε καταληφθεί από τους Βουλγάρους, δυνάμεις της Entente βομβάρδισαν από θαλάσσης τη πόλη και κατέστρεψαν όλα τα κτίρια στη παραλία από τη μια άκρη μέχρι την άλλη. Μεταξύ των κτιρίων που καταστράφηκαν ήταν και το κτίριο αυτού του σιδηροδρομικού σταθμού, οι αποθήκες του Τελωνείου στο λιμάνι και ο περίφημος αλευρόμυλος των Αδελφών Πρωτόπαπα. Έκτοτε o σταθμός δεν επισκευάστηκε αλλά προτιμήθηκε μια προσωρινή λύση με την κατασκευή πρόχειρων τερματικών σταθμών, που λειτούργησαν στον ίδιο χώρο του σταθμού της J.S.C για τις ανάγκες της επιβατικής κίνησης και στη στρατιωτική στάση (Station Militaire) για τις ανάγκες του Μηχανοστασίου και της Διαλογής. Αμέσως μετά την απελευθέρωση της πόλης η εταιρία αυτή κατασκεύασε νέες εγκαταστάσεις για μόνιμο επιβατικό σταθμό στη διασταύρωση των οδών Εθνικής Αντιστάσεως με την 14η Μαΐου, εκεί που σήμερα βρίσκεται το Κ.Α.Π.Η. της πόλης, και η απόληξή του ήταν στη διασταύρωση της Εθνικής Αντιστάσεως με την σημερινή Ιωακείμ Καβύρη.

Στρατιωτική Στάση (Station Militaire)











Το κτίριο αυτό χτίσθηκε όταν η εταιρία Companie d’ Exploitation des Chemins de Fer Orientaux (CO), που εκμεταλλευόταν τις σιδηροδρομικές γραμμές στο ευρωπαϊκό τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και είχε τα προνόμια στις εγκαταστάσεις των λιμένων Θεσσαλονίκης και Δεδέαγατς, επέτρεψε εντέλει την κάθοδο των γραμμών της J.S.C (Ενωτικός σιδηρόδρομος Θεσσαλονίκης – Δεδέαγατς) στο Δεδέαγατς και την απ΄ ευθείας σύνδεσή τους με τη θάλασσα. Μέχρι τότε η γραμμή αυτή, όπως αναφέρθηκε, από τον σταθμό Πόταμου παράκαμπτε βόρεια τη πόλη και τερμάτιζε στις Φέρες.

[Τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας της γραμμής του Ενωτικού Σιδηροδρόμου Θεσσαλονίκης – Δεδέαγατς , το δυτικό της άκρο ξεκινούσε από το Καρασούλι (Πολύκαστρο) και κατέληγε στο ανατολικό άκρο που ήταν το Φέρετζικ (Φέρες). Αυτό γινόταν γιατί η εταιρεία των ανατολικών σιδηροδρόμων ζητούσε κόμιστρα από την εταιρεία του Ενωτικού για τις διαδρομές Θεσσαλονίκη-Πολύκαστρο (55 χλμ.) και Φέρες-Αλεξανδρούπολη (29 χλμ.), καθώς και δικαιώματα χρήσης των λιμενικών εγκαταστάσεων των δυο πόλεων. Αργότερα και μετά από πολλές συζητήσεις στρώθηκαν ξεχωριστές γραμμές αφ´ ενός μεν στο τμήμα Καλινδοίας-Κιλκίς-Θεσσαλονίκης μήκους 61 χλμ., αφ´ ετέρου δε, στο τμήμα Ποταμού-Αλεξανδρούπολης μήκους 8 χλμ., η εταιρεία όμως υποχρεώθηκε να κατασκευάσει δικούς της σταθμούς].
Η μορφή του κτιρίου της Στρατιωτικής Στάσης ανάγεται σε δυτικοευρωπαϊκά πρότυπα κατασκευής ανάλογων κτιρίων. Παρόμοιας μορφής κτήριο μπορεί να συναντήσει κανείς και στη Θεσσαλονίκη, που κτίσθηκε το 1894. Το κτίριο αυτό (πρώην Στρατιωτική Στάση ή Station Militaire) έχει ανακαινισθεί από τον Δήμο Αλεξανδρούπολης και χρησιμοποιείται για τις ανάγκες του, χωρίς ευτυχώς να αλλοιωθεί η αρχική του μορφή, έτσι ώστε και σήμερα να προκαλεί αισθήματα θαυμασμού και να ομορφαίνει την ανατολική και υποβαθμισμένη πλευρά της πόλης. Το κτίριο αυτό έχει ένα ξεχωριστό αρχιτεκτονικό στυλ, με μορφολογικά στοιχεία μοναδικά. Είναι υπερυψωμένο ισόγειο, διαθέτει σταυροειδή κάτοψη, με άξονα συμμετρίας κάθετο προς τις σιδηροδρομικές γραμμές, συμμετρικά τοξωτά ανοίγματα, με στρογγυλό φεγγίτη στις πλάγιες όψεις για τον εξαερισμό της στέγης, με ψευτοπαραστάδες, ξύλινες τεμνόμενες στέγες και με ξύλινους εξωτερικούς δοκούς στις στεγασμένες αμφίπλευρες εισόδους, δεμένους με καλλιτεχνική μαστοριά. Τέλος διαθέτει τέσσερες άνετες αίθουσες εκατέρωθεν του άξονα συμμετρίας (ανά δύο), οι οποίες συνδέονται με ενδιάμεσο κεντρικό χώρο. Η καρδιά του χτυπά πάνω από 115 χρόνια ζωής.

Παλιός επιβατηγός Σιδηροδρομικός Σταθμός στο λοξός δρόμος (όπου σήμερα το Κ.Α.Π.Η.).










Όταν η εταιρεία Joncion Salonique –Constantinople» (J.S.C.) υποχρεώθηκε να δημιουργήσει στην Αλεξανδρούπολη ξεχωριστό σταθμό με μεγάλες εγκαταστάσεις (στο δυτικό άκρο της πόλης), όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, η γραμμή περνούσε μπροστά από το κτίριο της Στρατιωτικής Στάσης και ακολουθώντας κατά μήκος τη σημερινή οδό Εθνικής Αντιστάσεως (λοξό) κατέληγε στη δυτική είσοδο της πόλης (εκεί που σήμερα είναι το κλειστό Γυμναστήριο). Μετά τον βομβαρδισμό του σταθμού το 1915 από τα Βρετανικά πλοία της Entente και την καταστροφή του, η γραμμή αυτή μέχρι την απελευθέρωση της πόλης λειτούργησε με προσωρινές λύσεις, δηλαδή κατασκευή πρόχειρων τερματικών σταθμών. Μετά την απελευθέρωση της πόλης η εταιρία κατασκεύασε μόνιμο επιβατικό σταθμό στη διασταύρωση των οδών Εθνικής Αντιστάσεως με την 14η Μαΐου και η απόληξή του ήταν στη διασταύρωση της Εθνικής Αντιστάσεως με την σημερινή Ιωακείμ Καβύρη. Ήταν κτίριο μονώροφο πέτρινο, με εξωτερική ξύλινη επένδυση και ξύλινη οροφή κεραμοσκεπής. Στο εμπρόσθιο τμήμα του και κατά μήκος όλου του κτηρίου (στη σειρά, από Ανατολή προς Δύση, υπήρχαν αίθουσα αναμονής, γραφείο εισιτηρίων και αίθουσα εμπορευμάτων. Κατά μήκος της νότιας πλευράς όλου του κτιρίου υπήρχε ξύλινο υπόστεγο με κεραμοσκεπή στέγη, πλάτους περίπου 6-7 μέτρα που έφθανε σε απόσταση 1-2 μέτρα μέχρι αποβάθρα. Και στο δυτικό άκρο υπήρχε πέτρινο μικρό κτίσμα για τουαλέτες. Ο σταθμός αυτός λειτούργησε ως επιβατικός σταθμός της Αλεξανδρούπολης μέχρι το 1956, όταν και μεταφέρθηκε οριστικά όλη η επιβατική κίνηση του σιδηροδρόμου στον σημερινό (παραλιακό) επιβατηγό σταθμό. Το 1957 παραχωρήθηκε το κτίριο για χρήση στους Προσκόπους οι οποίοι παρέμειναν εκεί μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1970. Στη συνέχεια, το κτίριο αυτό εγκαταλείφθηκε και περί τα μέσα της δεκαετίας του 1980, κατεδαφίσθηκε από τον Δήμο, στον οποίο είχε παραχωρηθεί από τον ΟΣΕ ο χώρος και ανεγέρθηκε στη θέση του το σημερινό Κ.Α.Π.Η. της πόλης.

Άλλα Κτίρια

Υπάρχουν όμως και σειρά από άλλα κτίρια που ανεγέρθηκαν με τη δημιουργία του σιδηροδρομικού δικτύου για να εξυπηρετήσουν τις διάφορες ανάγκες του σιδηροδρομικού δικτύου της πόλης, διοίκηση, αποθήκες, σταθμοί, γραφεία κ.λ.π. Αυτά είναι:

1.- Το Κτίριο Διοίκησης της C.O.









Ένα από αυτά είναι το Κτίριο Διοίκησης της C.O. Πρόκειται για ένα επιβλητικό πολυώροφο κτίριο που χρησιμοποιήθηκε αρχικά για τις ανάγκες διοίκησης των Ανατολικών Σιδηροδρόμων (CO) και στη συνέχεια της Γαλλοελληνικής Εταιρείας Σιδηροδρόμων. Βρίσκεται στη παραλία, δίπλα στο κτίριο που στεγάζεται σήμερα η Νομαρχία μεταξύ των οδών Καραολή & Δημητρίου και Εμπορίου. Στο κτίριο αυτό σήμερα στεγάζονται οι περιφερειακές υπηρεσίες του Ο.Σ.Ε. Είναι τριώροφο με κεραμοσκεπή και περιβάλλεται (ανατολικά και βόρεια από μεγάλο κήπο.


2.- Οι αποθήκες του Τελωνείου









Πρόκειται για μια σειρά από κτίρια (επτά τον αριθμό αρχικά) μπροστά στο μικρό λιμανάκι της πόλης από τα οποία το ένα χρησιμοποιείται από πολλά χρόνια ως Τελωνείο Αλεξανδρούπολης και ένα ως αποθήκη εμπορευμάτων. Μερικά από αυτές έχουν ήδη καταρρεύσει και άλλα έχουν εγκαταλειφθεί στη μοίρα τους. (Αναλυτικό άρθρο με τίτλο «Οι Αποθήκες της ζώνης Λιμένος Αλεξανδρούπολης» και πολλές φωτογραφίες στο Blog www. ordoumpozanis-teo.blogspot.com/.../blog-post_13.html ).

3.- Τα κτίρια των σιδηροδρομικών σταθμών εκτός πόλης.










Τα κτίρια των σιδηροδρομικών σταθμών Μέστης, Συκοράχης, Κίρκης, Ποταμού και Φερών, μερικά από τα οποία διατηρούνται μέχρι σήμερα σε αρκετά καλή κατάσταση και χρησιμοποιούνται ως επιβατικοί σταθμοί (Σικοράχη , Φέρες) και άλλα παραμένουν ανεκμετάλλευτα και κλειστά αφού έχουν σταματήσει να χρησιμοποιούνται ως σιδηροδρομικοί σταθμοί.
Σημειώνεται εδώ ότι στο σιδηροδρομικό δίκτυο Μακεδονίας-Θράκης, (δηλαδή από Θεσσαλονίκη μέχρι Αλεξανδρούπολη), κυριάρχησε ο κεντροευρωπαϊκός τύπος σταθμού και λοιπών σιδηροδρομικών εγκαταστάσεων, που εισήγαγε ο αυστριακός αρχιτέκτονας Josef Willas για λογαριασμό της αναδόχου εταιρείας κατασκευής του δικτύου, που τότε ήταν υπό οθωμανική κατοχή, ενώ στο δίκτυο των Γαλλοελληνικών Σιδηροδρόμων, (από Αλεξανδρούπολη μέχρι Αδριανούπολη), ο ανατολικός τύπος σταθμών των οποίων δείγμα αξιόλογης αισθητικής είναι οι σωζόμενοι μέχρι σήμερα παλαιοί σταθμοί Αλεξανδρούπολης, Διδυμοτείχου και Πυθίου, που είναι ξύλινοι και διώροφοι.

Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2011

ΤΡΙΤΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΔΙΑΛΕΞΕΩΝ ΣΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗΣ

Κείμενο - φωτογραφίες Θόδωρος Ορδουμποζάνης

Στα πλαίσια των προσπαθειών του Ιστορικού Μουσείου Αλεξανδρούπολης να παρέμβει δυναμικά στα πολιτιστικά δρώμενα της πόλης, καθιέρωσε εδώ και τρία χρόνια ένα κύκλο ομιλιών – διαλέξεων με τίτλο «Γνωριμία με προσωπικότητες από το χώρο της επιστήμης και του πολιτισμού». Φέτος το πρόγραμμα ξεκίνησε με καλεσμένους τον Καθηγητή του Α.Π.Θ. Ιωάννης Σειραδάκης και τον Καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών και Ιστορικό Θάνο Βερέμη και προβλέπεται να συνεχιστεί τον Φεβρουάριο την παρουσία στη πόλη μας του βραβευμένου ποιητή Τίτου Πατρίκιου και κατά πάσα πιθανότητα αργότερα με τη σύντροφο του Οδυσσέα Ελύτη Ιουλίτα Ηλιοπούλου.


Oι δύο πρώτοι κύκλοι










Aπό την επίσκεψη του Αρχιτέκτονα Αλέξανδρου Τομπάζη στη πόλης μας. Αριστερά αναμνηστική φωτογραφία με τον Πρόεδρο και τα μέλη του Δ.Σ. του Συλλόγου. Δεξιά ο Πρόεδρος του Συλλόγου Νίκος Πινάτζης δίνει στον καλεσμένο βιβλία για την ιστορία της πόλης.


Κατά την πραγματοποίηση των δύο πρώτων κύκλων το Ιστορικό Μουσείο Αλεξανδρούπολης προσκάλεσε και παρουσίασε στο κοινό της πόλης τον διακεκριμένο αρχιτέκτονας Αλέξανδρος Τομπάζης, ο οποίος ανέπτυξε το θέμα "Η αρχιτεκτονική στη ζωή μας". Στη συνέχεια τον πολυβραβευμένο σκηνοθέτη Παντελή Βούλγαρη, με θέμα: «Σκέψεις για τον κινηματογράφο», τον καθηγητή και Πρόεδρο του Μουσείου Ακρόπολης Δημήτρη Παντερμαλή, με θέμα: «Το νέο μουσείο της Ακρόπολης. Η αρχιτεκτονική και τα εκθέματα του», τον γνωστό δημοσιογράφο Στέλιο Κούλογλου, με την προβολή της βραβευμένης ταινίας του «Εξομολόγηση ενός οικονομικού δολοφόνου» και τον αστροφυσικό και διευθυντή του Ευγενιδείου Πλανηταρίου Διονύση Σιμόπουλο, με θέμα ομιλίας: «Από τη γέννηση στον κατακλυσμό».













Αριστερά ο Αστροφυσικός και Διευθυντής του Ευγενιδείου Πλανηταρίου Διονύσης Σιμόπουλος και δεξιά ο Καθηγητής και Πρόεδρος του Μουσείου της Ακρόπολης Δημήτρης Παντερμαλής.


Τα θέματα που αναπτύχθηκαν στους δύο πρώτους κύκλους ομιλιών-διαλέξεων ήταν ιδιαίτερου ενδιαφέροντος, προσιτά σε μεγάλο βαθμό στο ευρύ κοινό της πόλης μας και άγγιξαν το σύγχρονο προβληματισμό της τοπικής κοινωνίας. Οι προσωπικότητες που φιλοξενήθηκαν, αλλά και αυτές που προγραμματίσθηκαν να φιλοξενηθούν στα πλαίσια του προγράμματος, διακρίνονται για την καταξίωσή τους στο τομέα που υπηρετούν και για την αναγνώριση του έργου τους από την επιστημονική και πνευματική κοινότητα της χώρας μας και του εξωτερικού.







Αναμνηστικές φωτογραφίες από την επίσκεψη στη πόλη μας του πολυβραβευμένου σκηνοθέτη Παντελήγ Βούλγαρη.

Ο μηχανισμός των Αντικυθήρων»

Η μεγάλη επιτυχία που είχε τα δύο πρώτα χρόνια το πρόγραμμα και η ανταπόκριση των συμπολιτών μας με τη μαζική τους παρουσία στις διαλέξεις - συζητήσεις, αλλά και ο διάλογο που ανέπτυξαν με τους καλεσμένους επιστήμονες, έδωσε το έναυσμα στο Ιστορικό Μουσείο Αλεξανδρούπολης να καθιερώσει τις εκδηλώσεις αυτές ως μόνιμο πολιτιστικό θεσμό της πόλης και ήδη ξεκίνησε και φέτος τον 3ο κύκλο ομιλιών στις 18 Νοεμβρίου 2011 με πρώτο καλεσμένο – ομιλητή τον Ιωάννη Σειραδάκη, καθηγητή στο τμήμα Φυσικής (Τομέας Αστροφυσικής, Αστρονομίας και Μηχανικής) του Α.Π.Θ. και με θέμα: «Ο μηχανισμός των Αντικυθήρων: Ένας αρχαίος ελληνικός αστρονομικός υπολογιστής».











Αριστερά ο Καθηγητής Ιωάννης Σειραδάκης καθώς αναπτύσει το θέμα του στο ακροατήριο. Δεξιά ο μηχανισμός των Αντικυθύρων.


Ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων βρέθηκε τυχαίως, το 1900 μ.Χ, σε ένα αρχαίο ναυάγιο, κοντά στα Αντικύθηρα, από Σύμιους σφουγγαράδες, που είχαν αγκυροβολήσει εκεί, λόγω κακοκαιρίας. Από νομίσματα (της Περγάμου), το ναυάγιο χρονολογείται μεταξύ 85 και 67 π.Χ. Από γραφολογικές μελέτες υπολογίστηκε ότι ο Μηχανισμός είχε κατασκευαστεί, πιο νωρίς, το 150 έως 100 π.Χ. Οι διαστάσεις του ήταν περίπου 30×20×10 cm - λίγο μεγαλύτερος από ένα σημερινό Laptop - και περιείχε τουλάχιστον 30 συνεργαζόμενα γρανάζια, με τη βοήθεια των οποίων ήταν δυνατόν να υπολογισθεί, με μεγάλη ακρίβεια, η κίνηση του Ήλιου και της Σελήνης, οι φάσεις της Σελήνης και να προβλεφθούν εκλείψεις (ηλιακές ή σεληνιακές). Είχε μια διπλή κυκλική κλίμακα έμπροσθεν και δύο ελικοειδείς κλίμακες όπισθεν. Ο χειριστής μπορούσε να επιλέξει (στην εμπρόσθια κυκλική κλίμακα) μια οποιαδήποτε ημερομηνία χρησιμοποιώντας ένα στρόφαλο (μανιβέλα). Ο στρόφαλος εμπλέκονταν συγχρόνως, με μία σειρά συνεργαζομένων γραναζιών, που κινούσαν διάφορους δείκτες, οι οποίοι έδειχναν τα αστρονομικά φαινόμενα που αναφέρθηκαν παραπάνω, πάνω στις υπόλοιπες κλίμακες του οργάνου. Περιείχε επίσης ένα εκτεταμένο εγχειρίδιο χρήσης. Οι κύριες λειτουργίες του










Αριστερά το ομοίωμα του μηχανισμού των Αντικηθύρων στις πραγμ,ατικές του διαστάσεις που παρουσίασε ο Καθηγητής Ιωάννης Σειραδάκης κατά την ομιλία του στην Αλεξανδρούπολη. Δεξιά σε αναμνηστική φωτογραφία με τον Πρόεδρο και τα μέλη του Δ.Σ. του Συλκλόγου στο Ιστολρικό Μουσείο της Αλεξανδρούπόλης μετά την ξενάγησή του σ΄ αυτό την επομένη ημέρα.


Μηχανισμού των Αντικυθήρων έχουν αποκρυπτογραφηθεί και πάνω από 2000 γράμματα του εγχειριδίου χρήσεως έχουν διαβαστεί (μετά από 2000 χρόνια!) με τη χρήση εξειδικευμένων καινοτόμων μεθόδων. Μέχρι σήμερα, δεν έχει βρεθεί κανένας μηχανισμός με γρανάζια πριν την εποχή που κατασκευάστηκε ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων και πέρασαν περισσότεροι από 16 αιώνες για να κατασκευαστεί κάποιος μηχανισμός που να συγκρίνεται με την τεχνολογική πολυπλοκότητά του. Για το λόγο αυτό ο αστρονομικός αυτός μηχανισμός καθιστά επιτακτική την ανάγκη να γραφτούν ξανά τα βιβλία για την ιστορία και την εξέλιξη της παγκόσμιας ιστορίας της Τεχνολογίας.
Ένα όμοιο ακριβές στις διαστάσεις του αντίγραφο του μηχανισμού, μαζί με δεκάδες διαφάνειες από την επί σειρά ετών διαδικασία εξερεύνησης και ερμηνείας των στοιχείων του μηχανισμού, είχαν τη χαρά και τη τύχη να δουν από κοντά οι παραβρεθέντες στην ομιλία, μεταξύ των οποίων και πάρα πολλοί νέοι της πόλης.

«Κατακερματισμένη ή ενιαία κοινωνία».

Ο δεύτερος ομιλητής του προγράμματος ήταν ο Καθηγητής Πολιτικής Ιστορίας στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Αθηνών, Ιστορικός, υπεύθυνος ιστορικών εκπομπών στο "ΣΚΑΙ" και αρθρογράφος της "Καθημερινής" Θάνος Βερέμης, ο οποίος το βράδυ της Παρασκευής 2 Δεκεμβρίου στο χώρο του Μουσείου και ενώπιον ενός μεγάλου ακροατηρίου ανέπτυξε το επίκαιρο για την εποχή και τη κατάσταση που βρίσκεται η χώρα θέμα με τίτλο «Κατακερματισμένη ή ενιαία κοινωνία;».










Από την ομιλία του Καθηγητή Θάνου Βερέμη στην αίθουσα του ισογείου του Ιστορικού Μουσείου Αλεξανδρούπολης.

Κ
ατά τον ομιλητή, χάρη στην ελληνική επανάσταση και στον αντίκτυπο που το μεγάλο γεγονός είχε σε ντόπιους και ξένους, η γνώση μας για την ελληνική κοινωνία απέκτησε πλάτος και βάθος. Οι μαρτυρίες των ξένων πύκνωσαν, τα απομνημονεύματα των πρωταγωνιστών έγιναν παρακαταθήκη για τους μελετητές, ακόμα και οι άγνωστες ως τώρα αναφορές των τοπικών αρχών στην Υψηλή Πύλη, φωτίζουν όλο και περισσότερο την ξεχασμένη οθωμανική επαρχία της δεύτερης δεκαετίας του 19ου αιώνα. Πώς εξηγείται η επιτυχία της γενικευμένης εξέγερσης σε μια αγροτική κοινωνία αποκομμένη από τα νεωτερικά κινήματα της εσπερίας; Η ελληνική προνεωτερική κοινωνία της επανάστασης ήταν κομματιασμένη σε φατρίες, αρματολίκια και κοινότητες με κοινή αντίληψη ότι η απαλλαγή από τους κυρίαρχους Οθωμανούς δεν μπορούσε παρά να βελτιώσει τη ζωή όλων.
Πολλοί καπετάνιοι πρόκριτοι και αγρότες ωστόσο συμμετείχαν στην εθνεγερσία αποδίδοντας διάφορες ερμηνείες στα μηνύματα των Φιλικών και των λογίων. Τα σχέδια των αρματολών, των ιερέων και των ακτημόνων για την επομένη της επαναστάσεως παρουσίαζαν μεγάλη ποικιλία και υπηρετούσαν συχνά αντίπαλους στόχους. Οι περισσότεροι απέβλεπαν σε διαφορετικά έπαθλα από τη μεγάλη ανατροπή. Έτσι ο εμφύλιος που ξέσπασε λίγο μετά τις πρώτες στρατιωτικές επιτυχίες εναντίον των Οθωμανών ήταν το φυσικό επακόλουθο μιας κατακερματισμένης κοινότητας ευκαιριακών συμπολεμιστών.
Ο θεσμός της οικογένειας που συγκέντρωνε την κύρια αφοσίωση των υποδούλων και στη συνέχεια οι συγγενείς, οι φίλοι και οι αδελφοποιητοί, αποτελούσαν στοιχειώδη οργάνωση προστασίας έναντι μιας αυθαίρετης εξουσίας. Στον υπήκοο που δεν διέθετε τα οικονομικά μέσα για να εξαγοράσει τον καταπιεστή του, έμενε ως εγγύηση η εμπιστοσύνη στους πολύ κοντινούς του.










Από την ξενάγηση του Καθηγητή Θάνο Βερέμη στο ιστορικό Μουσείο Αλεξανδρούπολης από τον Πρόεδρο του Συλλόγου Νίκο Πινάτση και το μέρος του Δ.Σ. Θόδωρο Ορδουμποζάνη.

H μεγάλη έκπληξη για τους κατακερματισμένους αυτόχθονες επαναστάτες υπήρξε το συγκεντρωτικό κράτος δικαίου το οποίο εισήγαγαν ως πρότυπο εξουσίας οι ετερόχθονες του Αγώνα. Πρόκειται για επαναστατικό πραγματικά αποτέλεσμα ενός παραδοσιακού πολέμου. Το σύγχρονο κράτος κατάφερε να επιβληθεί στην Ελλάδα χάρη στην οικονομική και ιδεολογική υπεροχή της διασποράς. Οι φωτισμένοι ηγέτες των πρώτων κυβερνήσεων του ανεξάρτητου κράτους, τόσο ο Καποδίστριας όσο και οι Βαυαροί, φρόντισαν να δημιουργήσουν θεσμούς οι οποίοι απέβλεπαν στην εξίσωση των πολιτών και την αναμόρφωση της κοινωνίας: από τον κατακερματισμό των καθέτων δικτυώσεων, στην ενιαία, οριζόντια διαστρωμάτωση.
Το ελληνικό κράτος υπήρξε δημιούργημα δυτικών κανόνων και οι λειτουργοί του τεχνοκράτες και λόγιοι ετερόχθονες, προκάλεσαν τον φθόνο και τη μήνιν των προκρίτων, των αρματολών και των πάσης φύσεως αυτοχθόνων.
Οι άκαπνοι φραγκοφορεμένοι πρωθυπουργοί και υπουργοί θεώρησαν τους αυτόχθονες περιττούς ή και παρακωλυτικούς της προόδου του νέου κράτους. Η εκδίκηση των αυτοχθόνων εκδηλώθηκε με το πρώτο οθωνικό Σύνταγμα του 1844 διά του αποκλεισμού των ετεροχθόνων από τις δημόσιες θέσεις. Ο χρόνος ωστόσο δεν ευνόησε τους κατακερματισμένους αυτόχθονες, αλλά τους δυτικότροπους ετερόχθονες. Ο Τρικούπης και ο Βενιζέλος και οι περί αυτούς, εργάστηκαν συστηματικά για την επιβολή του κράτους δικαίου, το οποίο υπονόμευσε τις φατρίες και μετρίασε τις συγγενικές και τις πελατειακές σχέσεις στη διαχείριση των κοινών.
Παρά το θεσμικό θρίαμβο του συγκεντρωτικού κράτους, η κατακερματισμένη κοινότητα δεν έπαψε ποτέ να λειτουργεί. Στόχος της εξακολούθησε να είναι η εξασφάλιση των οικείων εις βάρος της αξιοκρατίας στον δημόσιο βίο. Από τη δεκαετία του 1980 η πρακτική αυτή λαμβάνει έμμεσα άφεση αμαρτιών χάρη στον θριαμβεύοντα λαϊκισμό. Πρόκειται άραγε για μια εφήμερη έξαρση του φαινομένου, αφού παρά την επιρροή του Ανδρέα Παπανδρέου, κορυφαίοι του ΠΑΣΟΚ, όπως ο Κώστας Σημίτης, τον αποκήρυξαν, ή για έρπουσα λαϊκιστική πανδημία που έχει πια προσβάλει μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας;
Η μόνη ελπίδα εξορκισμού του μετριοκρατικού λαϊκισμού ο οποίος προετοιμάζει το Δημόσιο για τους ημέτερους και συγγενείς, είναι να επανέλθουν τα πολιτικά κόμματα στην εκσυγχρονιστική πορεία του δεκάτου ενάτου και μεγάλου μέρους του εικοστού αιώνα, επαναφέροντας την αξιοκρατία και την αριστεία στον δημόσιο βίο. Προέχει η εγκατάλειψη του θλιβερού θριάμβου του μέσου όρου που απεργάζονται οι λαϊκιστές της Αριστεράς, αλλά και της Δεξιάς. Αν επιτέλους οπαδοί της ισοπέδωσης πιστεύουν ειλικρινά στον θρίαμβο του μέσου όρου, ας το αποδείξουν επιλέγοντας συνειδητά ένα μέτριο γιατρό για να τους σώσει όταν κινδυνεύσουν.
O τρίτος κύκλος θα συνεχιστεί τον Φεβρουάριο του 2012 με την παρουσία στη πόλη μας του βραβευμένου ποιητή Τίτου Πατρίκιου.
Mε την ευκαιρία της παρουσίας στη πόλη μας των προσκεκλημένων ομιλητών ο Πρόεδρος του Συλλόγου Νίκος Πινάτζης και τα μέλη του Δ. Σ., τους ξενάγησαν στο Ιστορικό Μουσείο της πόλης που στεγάζεται στον 1ο όροφο του Συλλόγου Αρχαιοφίλων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς Έβρου, για να γνωρίσουν καλύτερα τη πόλη που φιλοξενούνται και συνεχάρησαν τον Πρόεδρο του Συλλόγου Νίκο Πινάτζη για το έργο αυτό αφού όλοι τους δήλωσαν ότι απεκόμισαν άριστες εντυπώσεις από τα εκθέματα αλλά και τη σύγχρονη δομή και οργάνωση του Μουσείου.