Σάββατο, 16 Ιουνίου 2012

18 ΙΟΥΝΙΟΥ - 93 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΦΑΣΓΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ ΤΟΥ ΑΪΔΙΝΙΟΥ


Στις 18 Ιουνίου συμπληρώνονται 93 χρόνια από ένα σημαντικό ιστορικό γεγονός που ίσως αγνοούν οι περισσότεροι Έλληνες! Πρόκειται για μια  κορυφαία ομαδική θυσία, που αποτέλεσε σταθμό παιδικής αυτοθυσίας για την Πίστη και την Πατρίδα. Αναφερόμαστε στην θυσία των Προσκόπων του Αϊδινίου που σφαγιάσθηκαν από τους Τσέτες επειδή αρνήθηκαν να αλλαξοπιστήσουν! 

Ο Προσκοπισμός στην Ιωνία

Με την απελευθέρωση της Ιωνίας από τον Ελληνικό Στρατό δημιουργήθηκαν σε όλη την ευρύτερη περιοχή Προσκοπικές ομάδες. Συγκεκριμένα, μετά την υπογραφή της Συνθήκης του Μούδρου (31/10/1918), ο αρχηγός των προσκόπων Αλεξάνδρειας Ευάγγελος Ιωαννίδης εγκαταστάθηκε στη Μ. Ασία και μαζί με τον Γεώργιο Παπαδημητρίου ίδρυσαν εκεί προσκοπικές ομάδες, βοηθούμενοι από τον Πρόεδρο του Πανιωνίου Γυμναστικού Συλλόγου Δημήτριο Δάλλα, τον Δημήτριο Αγγελομάτη και τον Αλέκο Φωτιάδη. 
Τον Φεβρουάριο του 1919 έφτασε στη Σμύρνη ο τότε γενικός έφορος του Προσκοπισμού Κωνσταντίνος Μελάς. Μέσω επαφών με τοπικούς παράγοντες, η ομάδα σχημάτισε την τοπική περιφερειακή επιτροπή διορίζοντας ντόπιους εφόρους. Ιδρύθηκαν έτσι πολλές ομάδες, εκατοντάδες νέοι της Σμύρνης και περιχώρων κατατάχθηκαν στο Σώμα Προσκόπων και με μεγάλο ενθουσιασμό βοηθούσαν όπου χρειαζόταν. Συμμετείχαν σ' όλες τις εθνικές, θρησκευτικές, αθλητικές και φιλανθρωπικές εκδηλώσεις (εράνους) και, με την άφιξη του ελληνικού στρατού στην Ιωνία, τα παιδιά αυτά βοήθησαν πολύπλευρα. 
Εξήντα πέντε ομάδες προσκόπων υπήρχαν τότε στη Σμύρνη και σε κωμοπόλεις του νομού της. Εργάζονταν ως αγγελιαφόροι, διερμηνείς, γραφείς, οδηγοί και τραυματιοφορείς κι απέσπασαν τον θαυμασμό όλων. Υποστηριζόμενοι από τον μαρτυρικό μετέπειτα μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσόστομο, τον Απρίλιο του '20, τύπωναν δικό τους περιοδικό, τον "Πρόσκοπο της Ιωνίας" και είχαν τον δικό τους ύμνο που μελοποίησε ο συνθέτης Δημ. Μιλανάκης σε στίχους Μιχ. Αργυρόπουλου. Μα, η τόσο σημαντική και αναγκαία για τον ελληνισμό τότε δράση τους, οδήγησε εκείνα τα παιδιά κατευθείαν στο στόμα του λύκου. 


Οι Τούρκοι εξαγριώθηκαν με τα προσκοπάκια και διέπραξαν εναντίον τους αποτρόπαια εγκλήματα, που γράφτηκαν με βασανιστήρια, βιασμούς και αίμα στο θλιβερό βιβλίο της Μικρασιατικής Καταστροφής. Τρεις κυρίως κωμοπόλεις της Ιωνίας, το Αϊδίνι (όπου είχαν ιδρυθεί τρεις προσκοπικές ομάδες), η Κάτω Παναγιά και τα Σώκια έγιναν μάρτυρες των φρικτών κακουργημάτων που διέπραξαν οι Τσέτες εις βάρος των αθώων αυτών παιδιών, τα οποία κατασφάχτηκαν, βασανίστηκαν κι άφησαν την τελευταία τους πνοή στα ματωμένα χώματα μέσα στη φρίκη του πολέμου της Μικρασίας και της απανθρωπιάς του δυνάστη. Αυτά τα παιδιά δεν πρόλαβαν να ενηλικιωθούν ποτέ. Βρέθηκαν μέσα στο μάτι του κυκλώνα, τα περισσότερα σφαγιάστηκαν και λίγα ίσως σύρθηκαν στην αιχμαλωσία προς τα βάθη της Ανατολής όπου και χάθηκαν οριστικά τα ίχνη τους.

Το Αϊδίνι

Στο Αϊδίνι λειτουργούσαν τρεις Ομάδες, με εμπνευστή και ιδρυτή τον Τοπικό Έφορο Νίκο Αυγερίδη. Με τις νικηφόρες μάχες του και την προέλασή του στην ενδοχώρα ο Ελληνικός Στρατός είχε σπάσει τον τουρκικό. Όμως άτακτοι Τούρκοι στρατιώτες, οι Τσέτες, οργανώθηκαν σε ληστοσυμμορίες και λεηλατούσαν τα Ελληνικά χωριά, πυρπολώντας σπίτια, ληστεύοντας, σφάζοντας, βιάζοντας και βασανίζοντας τα αθώα τους θύματα. Στις 15 Ιουνίου επιτέθηκαν και στο Αϊδίνι, στο οποίο ο Ελληνικός Στρατός είχε αφήσει μία μικρή φρουρά. Η φρουρά αυτή άντεξε στις επιθέσεις τρία μερόνυχτα. Οι Πρόσκοποι δεν εγκατέλειψαν την πόλη αλλά φορώντας τη στολή τους, έμειναν δίπλα στους στρατιώτες, και βοηθούσαν στην άμυνα της πόλης οι μεγαλύτεροι και με υπηρεσίες προς τη φρουρά και τους πολίτες που έμειναν, οι νεότεροι. 
Στις 17 Ιουνίου η στρατιωτική  φρουρά  ανοίγει δρόμο και διαφεύγει προς τα βουνά μη μπορώντας πλέον να αντέξει της επίθεσης των Τσετών. Η πόλη μένει ανυπεράσπιστη. Όσοι από τους κατοίκους δεν καταφέρνουν να διαφύγουν γίνονται αποδέκτες τρομερών θηριωδιών. Οι Έλληνες Πρόσκοποι πιστοί στην ΥΠΟΣΧΕΣΗ τους βοηθούν και τη τελευταία στιγμή τον κόσμο. Τελικά όσοι Πρόσκοποι δεν φονεύτηκαν ή δεν σφαγιάστηκαν συλλαμβάνονται μαζί με τον Έφορό τους Νίκο Αυγερίδη  και φυλακίστηκαν στο μπουντρούμι του Διοικητηρίου.
Από εκεί το πρωί της 18ης Ιουνίου ολόκληρη η Προσκοπική ομάδα με τον Αρχηγό τους Νίκο Αυγερίδη  οδηγήθηκαν σ' ένα διπλανό ελαιώνα (στις όχθες του Εύδωνα ποταμού) που έγινε ο τόπος του δικού τους μαρτυρίου. Ο επικεφαλής των Τσετών, Αντνάν Μεντερές, (ο μετέπειτα Πρωθυπουργός της Τουρκίας που καταδικάσθηκε σε θάνατο για τα γεγονότα της Κωνσταντινούπολης το 1955), τους ζήτησε πρώτα να αλλαξοπιστήσουν, πήρε όμως την περήφανη απάντηση από τον Αυγερίδη και όλα τα παιδιά πως αυτό δεν θα γινόταν ποτέ. Έτσι ζητωκραυγάζοντας "Ζήτω η Ελλάς" κατακρεουργήθηκαν εκεί 31 πρόσκοποι. 
Οι Τούρκοι σ' ένα όργιο βασανιστηρίων και αίματος πρώτα τύφλωσαν κι εκτέλεσαν τον Αυγερίδη, στη συνέχεια τους Άλκιμους Φιλοκτήτη Αργυράκη και Μίνωα Βεϊνόγλου και τέλος όλους τους προσκόπους που ως περήφανα Ελληνόπουλα και αμετανόητοι χριστιανοί μαρτύρησαν για την πίστη τους και τη πατρίδα τους. Από τη σφαγή του Αϊδινίου γλίτωσαν μόνο λίγοι πρόκριτοι που είχαν καταφύγει στο Διοικητήριο και έσωσαν τη ζωή τους, κρυβόμενοι ως την ανακατάληψη της πόλης από τον Ελληνικό Στρατό. Αυτοί έδωσαν τις μαρτυρίες για την εκτέλεση των 31 προσκόπων.
Αυτή ήταν η ηρωική θυσία των 31 Προσκόπων του Αϊδινίου που συγκλόνισε όχι μόνο τον Ελληνισμό αλλά και τον ίδιο τον ιδρυτή ΒΡ ο οποίος έστειλε συλλυπητήρια εγκύκλιο σε όλο τον παγκόσμιο προσκοπισμό αλλά και ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Θυσίες  Προσκόπων και στα Σώκια -  Κάτω Παναγιά 
Κατά τη Μικρασιατική εκστρατεία και την καταστροφή που ακολούθησε μαρτύρησαν και πολλοί άλλοι Πρόσκοποι. Γνωστές είναι και οι θυσίες των Προσκόπων των Σωκιών και της Κάτω Παναγιάς.
Τρία χρόνια μετά τη σφαγή στο Αϊδίνι, τον Απρίλιο του 1922, νέα συμφορά έπληξε τους Έλληνες Προσκόπους. Τα Σώκια, μικρή πόλη στον ποταμό Μαίανδρο, ήταν υπό την κατοχή του Ιταλικού Στρατού, ο οποίος διατάχτηκε να παραδώσει την περιοχή στα ελληνικά στρατεύματα. Οι τούρκικες αρχές είχαν ρίξει εδώ και μήνες στη φυλακή πολλούς Έλληνες, μεταξύ των οποίων και τους Προσκόπους. Μόλις πλησίασε ο Ελληνικός Στρατός, οι Τούρκοι πήραν φεύγοντας και τους κρατούμενους, παρά τις υποσχέσεις που είχαν δώσει στους Ιταλούς. Προσπαθώντας να τους καταδιώξουν έτσι όπως έφευγαν άτακτα, οι Έλληνες στρατιώτες βρέθηκαν μπροστά στα πτώματα 15 και πλέον Ελληνόπουλων των οποίων το μόνο αμάρτημα ήταν η ιδιότητα του Έλληνα Προσκόπου. 
Τέλος καταγράφηκαν  μαρτυρίες  και για την τύχη των προσκόπων του κοντινού χωριού Κάτω Παναγιά (σημερινό Γενήκιοϊ) όπου τον Αύγουστο του '22 μεταξύ άλλων 800 συγχωριανών τους βρήκαν τον θάνατο οι 14χρονοι πρόσκοποι Κώστας Θεοφανίδης (γιος του δασκάλου της τάξης Ιωάννη Θεοφανίδη) κι οι συμμαθητές του Κυριάκος Μίχαλος, Αθανάσιος Καμπάνης και Δημήτριος Οικονομίδης, που επίσης αρνήθηκαν να τουρκέψουν. 

Ο κατάλογος των νεκρών

Ο παρακάτω κατάλογος δίνει τα ονόματα των δολοφονηθέντων Προσκόπων του Αιδινίου και των Σωκίων.

ΑΪΔΙΝΙ:  1. Νικόλαος Αυγερίδης (Ιδρυτής και Τ.Ε.)2. Επαμεινώντας Αναστασιάδης (μέλος Τ.Ε.) 3. Μιχαήλ Τσοχατζής (μέλος Τ.Ε.) 4. Φιλοκτήτης Αργυράκης (Αρχηγός 1ης Ο.Π.) 5. Μίνως Βεϊνόγλου (Αρχηγός 2ης Ο.Π.) 6. Αιμίλιος Παπαδόπουλος (Αρχηγός 3ης Ο.Π.) και οι πρόσκοποι: 7. Ιωάννης Αβραάμ 8. Κωνσταντίνος Ανδρεάδης 9. Ηρακλής Αντωνίου 10. Δήμος Αραδούλης 11. Γεώργιος Θεοδώρου 12. Βασίλειος Ιωάννου 13. Γεώργιος Ιωάννου 14. Χρυσόστομος Κανάτας 15. Γεώργιος Καραγιαννόπουλος16. Δήμος Καραμαούνας 17. Δημήτριος Κουγιουμτζής 18. Κυριάκος Μανθόπουλος 19. Εμμανουήλ Μαρινάκης 20. Ευδόκιμος Μιναρεδζόγλου 21. Θεοδόσιος Μιναρεδζόγλου 22. Νικόλαος Μιναρεδζόγλου 23. Γεώργιος Νικητόπουλος 24. Κωνσταντίνος Νομικός 25. Γεώργιος Παναγής 26. Γεώργιος Παπαδάκης 27. Δημήτριος Πρωτοψάλτης 28. Πλάτων Σαμιωτάκης 29. Δημοσθένης Σακελλαρίδης 30. Μάνθος Τσοχατζής 31. Ευστάθιος Χριστοδούλου

ΣΩΚΙΑ: 1. Χρήστος Χριστίδης (Αρχηγός) και οι πρόσκοποι 2. Γιώργος Βενέτος 3. Βασίλειος Γεωργιάδης 4. Δημήτριος Καραμηνάς 5. Θρασύβουλος Καραμηνάς 6. Δημήτριος Μελάς 7. Ευστράτιος Ματθαίου 8. Ιωάννης Στολίδης 9. Γεώργιος Σαβράκης 10. Βασίλειος Χαραλάμπους 11. Γεώργιος Χαραλάμπους 12. Γεώργιος Χατζημιχαήλ,  13. Κωνσταντίνος Χειμωνίδης.

Οι επανειλημμένες σφαγές των Ελλήνων Προσκόπων στη Μικρά Ασία προκάλεσαν την αγανάκτηση και τις έντονες διαμαρτυρίες των Προσκοπικών Οργανώσεων σε όλο τον κόσμο και του Τύπου. 

Οι υπηρεσίες τις οποίες προσέφεραν οι Έλληνες Πρόσκοποι μετά την Μικρασιατική καταστροφή ήταν σημαντικές. Για την περίθαλψη των προσφύγων, οι οποίοι κατέφταναν κατά χιλιάδες, οι Πρόσκοποι χρησιμοποιήθηκαν με όλους τους τρόπους και χαρακτηρίστηκαν από τον Τύπο σαν οι φύλακες-άγγελοι των θυμάτων της εθνικής εκείνης συμφοράς. Προσέφεραν υπηρεσίες για την πρόχειρη εγκατάσταση των σκηνών, οργάνωση συσσιτίων και καθαριότητα των συνοικισμών, νοσοκομειακή περίθαλψη, ακόμα και για τη φύλαξη ορισμένων κατασκηνώσεων. 
Για τις εξέχουσες αυτές υπηρεσίες των Προσκόπων, ο «βασιλιάς Κωνσταντίνος» απένειμε το 1922 στη Σημαία του ΣΕΠ το Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας Α' Τάξεως.

Η αναφορά στα γεγονότα αυτά δεν επιδιώκει να  αναμοχλεύσει πάθη και να καλλιεργήσουν μίσος μεταξύ των δύο λαών. Θέλει να βοηθήσει ώστε η γνώση των γεγονότων που οδήγησαν στα οδυνηρά αυτά αποτελέσματα που έχει καταγράψει η ιστορία να αποτελέσει αποτρεπτικός παράγοντας ώστε  να μη ξανασυμβούν  στο μέλλον  παρόμοια γεγονότα. Και τέλος αποτελεί ένα μνημόσυνο στη μνήμη όλων αυτών των παιδιών , ηρώων του Προσκοπισμού της χώρας μας!


1 σχόλιο:

  1. Κάποιοι πρέπει να μας θυμίζουν την ιστορία μας. Δυστυχώς ή δεν ξέρουμε ή ξεχνούμε εύκολα! Εντυπωσιακό το άρθρο σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή