Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2012

Τοπική Λαϊκή Αυτοδιοίκηση 1944-1945



Χρήστος Κωνσταντινίδης
Ο ΕΑΜίτης Δήμαρχος της Αλεξανδρούπολης

Από τον Αύγουστο του 1944, οι Γερμανικές δυνάμεις άρχισαν σταδιακά να αποσύρονται από την Ελλάδα για να χρησιμοποιηθούν σε άλλα μέτωπα. Στον Έβρο το Ε.Α.Μ. και το ένοπλό του τμήμα του, το ΕΛΑΣ, είχαν ήδη αποκτήσει την απόλυτο κυριαρχία στο ύπαιθρο και πολύ γρήγορα επεκτάθηκε και σε όλες τις πόλεις και τα χωριά του Νομού.  Στις 9 Σεπτεμβρίου 1944 η Βουλγαρία κάτω από την πίεση των Σοβιετικών στρατευμάτων συνθηκολόγησε και τότε τα τμήματα του ΕΑΜ εισήλθαν στην πόλη εγκαθιστώντας ένα καθεστώς ΕΑΜοκρατίας που κράτησε μέχρι το Μάρτιο του 1945.

Τοπική Λαϊκής Αυτοδιοίκηση

 Ένα από τα πέντε (5) Γερμανικά τεθωρακισμένα άρματα που κατέλαβαν οι αντιστασιακοί του Έβρου κατά την αποχώρησή τους, με την συντοπίτη μας Γιώργο Μεσηνέζη επάνω σ΄ αυτό

Έτσι, αμέσως με την αποχώρηση των Βουλγάρων,  τον Σεπτέμβριο του 1944, σχηματίζονταν Επιτροπές «Τοπικής Λαϊκής Αυτοδιοίκησης» οι οποίες αναλάμβαναν να καλύψουν το κενό της  διοίκησης του Νομού, των τριών επαρχιών (Σουφλίου, Διδυμοτείχου και Ορεστιάδας) και όλων των πόλεων και των χωριών του Νομού. Στην Αλεξανδρούπολη η Τοπική Λαϊκή Αυτοδιοίκηση αποτελείτο από τους: Δήμαρχο: Χρήστο Κωνσταντινίδη, (αρτοποιό), Αντιδήμαρχο: Απόστολο Εφραιμίδη, (δάσκαλο) και Μέλη Δημοτικού Συμβουλίου τους Κώστα Αρβανιτίδη (αρτοποιό), Χαρίλαο Βολονάση, (δάσκαλο), Αντώνιο Λεριό, (ναυτικό), Δημήτριο Μαρτίνη, (ελαιοκτηματία), Κώστα Παγιώτα, (οικοδόμο) και Παναγιώτη Πιτσιλαδή (λιμενεργάτη). Η έδρα της Τοπικής Λαϊκής Αυτοδιοίκησης της πόλης ήταν στην Στρατιωτική Λέσχη, ενώ της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης με Πρόεδρο τον Αλεξανδρουπολίτη δικηγόρο Παναγιώτη Τζιβελέκη, στο κτίριο της παλιάς Νομαρχίας.

Ποιος ήταν ο  Χρήστος Κωνσταντινίδης

 Ο Χρήστος Κωνσταντινίδης, στα χρόνια της μεταπολίτευσης, σε προχωρημένη ηλικία.

Ποιος ήταν όμως αυτός ο  Χρήστος Κωνσταντινίδης, που ανέλαβε Επικεφαλής (Δήμαρχος) της Λαϊκής Αυτοδιοίκησης της πόλης αμέσως με ην είσοδο του Ε.Λ.Α.Σ. στην Αλεξανδρούπολη. Αξιοσημείωτο είναι ότι είναι ο πρώτος «Εαμίτης» Δήμαρχος της μεταπολεμικής Ελλάδας (επίσημα η χώρα μας απελευθερώθηκε τον Απρίλιο του 1945) και ο πρώτος που εφάρμοσε ουσιαστική «Τοπική Αυτοδιοίκηση» στη πράξη και όχι στη θεωρία. Από τη πρώτη στιγμή που ανέλαβε τα καθήκοντά του Δημάρχου έπεσε με τα μούτρα στη δουλειά. Δημιουργρεί τοπικές επιτροπές για  Συσσίτια και εφοδιασμό των κατοίκων με τα πιο βασικά τρόφιμα, όπως ζάχαρη, αλάτι, σαπούνι, ξυλεία για την επιδιόρθωση των κατεστραμμένων από τους Βουλγάρους σπιτιών. Εγκαθιστά στη πόλη Δημοτικό Ιατρείο το οποίο επάνδρωσε με «ΕΑΜίτες» γιατρούς, όπως τους Γεώργιο Σκαύδη, Ιωάννη Μαδεμτζόιγλου κ. ά. Επιτάσσει καΐκια και τα στέλνει στη Καβάλα και το Πόρτο Λάγος για να φέρουν αλάτι. Καθιερώνει το ανταλλακτικό εμπόριο. Ανταλλάσσει τοπικά προϊόντα, όπως ζαρζαβατικά, βαλανίδια, φρούτα, δέρματα με λάδι, λεμόνια, σαπούνι από τη Μυτιλήνη.

Πρόσφυγες φθάνουν από τα γύρω χωριά στη πόλη και η Λαϊκή Αυτοδιοίκηση με τις Λαϊκές Επιτροπές φροντίζουν να τους προσφέρουν τροφή και ρούχα για την επιβίωσή τους. Στη φωτογραφία ο Δάσκαλος Ευάγγελος Καραποστόλου μαζί με κυρίες της πόλης, τον ιερέα και άλλα μέλη της επιτροπής επί τω έργω.
 
Με τη καθοδήγηση σιδηροδρομικών και τηλεγραφικών υπαλλήλων και με υλικό που λαφυραγωγήθηκε από τους Γερμανούς και τους Βουλγάρους, επισκευάστηκαν πολύ γρήγορα από τους κατοίκους της πόλης με τη καθοδήγηση του Δήμου όλα τα σιδηροδρομικά και οδικά γεφύρια, κι άρχισαν να δουλεύουν τα τρένα, τα ταχυδρομεία, το τηλεγραφείο και γενικά όλες οι λεγόμενες Δημόσιες Υπηρεσίες, όπως πρόνοια, αναζήτηση αγνοουμένων μέσω του Ερυθρού Σταυρού ή των Συμμαχικών δυνάμεων κ.λ.π. Έφτιαξε πολλούς δρόμους που είχαν μετατραπεί σε λασπόδρομους και οργάνωσε τα δημόσια λουτρά για χρήση των συμπολιτών του. Για τις συναλλαγές όπου δεν χωρούσε το «είδος με είδος»¨χρησιμοποιούταν τα βουλγάρικα Λέβα, που εξακολουθούσαν να κυκλοφορούν στον πληθυσμό και μετά το διώξιμο των Βουλγάρων, αφού ήταν ένα διεθνώς αναγνωρισμένο νόμισμα και βρισκόταν στα χέρια των κατοίκων. Με τα λέβα πλήρωναν κυρίως τον καφέ ή το ούζο ή τα γραμματόσημα των επιστολών. Επίσης ιδρύθηκε Σχολή Στελεχών της ΕΠΟΝ, που στεγάσθηκε στο κτίριο της Παιδαγωγικής Ακαδημίας. Σε δύο 15νθήμερες περιόδους διδάχθηκαν τα μαθήματα της Αγωγής του πολίτη, Υγιεινής και Αθλητισμού. Διδάχθηκαν επίσης χορούς, τραγούδια, πνευματικά παιχνίδια, οργάνωση βιβλιοθηκών κ.α. Σε όσους παρακολούθησαν τα μαθήματα εξασφαλίσθηκε διατροφή κα διαμονή δωρεά.

Μόλις έχει περάσει η κατοχή και η πόλη άρχισε να ανασαίνει της λευτεριάς αγέρα. Οι μαθητές ξαναγυρίζουν στα θρανία τους για να αναπληρώσουν τα χαμένα χρόνια του πολέμου και της σκλαβιάς, ατενίζοντας με αισιοδοξία το μέλλον τους και το μέλλον της πατρίδας.

Ο Χρήστος Κωνσταντινίδης δεν ήταν άγνωστος στους κατοίκους της πόλης. Ήταν η ψυχή της Εαμικής Αντίστασης στην Αλεξανδρούπολη, ευθύς μετά τη κατάρρευση του μετώπου του Ελληνογερμανικού πολέμου. Εμψύχωνε τους συμπολίτες του με τα νεώτερα των πολεμικών επιχειρήσεων από το παράνομο ραδιόφωνο, που είχε κρυμμένο στο σπίτι του. Ξεκληρισμένος από τον Πόντο όπου γεννήθηκε το 1903, εγκαταστάθηκε στην Αλεξανδρούπολη και αμέσως άρχισε τη κοινωνική του δραστηριότητα ανοίγοντας το σπίτι του και τον «φούρνο» του σε κάθε κυνηγημένο δημοκράτη πολίτη ή αξιωματικό του αποτυχημένου Βενιζελικού πραξικοπήματος του 1935 και αργότερα της δικτατορίας του Μεταξά, της οποίας τελικά θύμα υπήρξε και ο ίδιος. Σύρθηκε επανειλημμένα στις εξορίες για τα αντιδικτατορικά του φρονήματα.  Στο σπίτι του βρήκαν κρυψώνα και φιλοξενία απότακτοι αξιωματικοί του 1935. Ακόμη και ο Άρης Βελουχιώτης φιλοξενήθηκε στον αχυρώνα του «Μπάρμπα Χρήστου» στη Καλλιθέα, πριν γίνει ο μεγάλος Αρχηγός του Ε.Λ.Α.Σ.
Σ΄ όλη τη διάρκεια της κατοχής έμεινε οικογενειακώς στην Αλεξανδρούπολη, αρνούμενος να πάρει το δρόμο της προσφυγιάς (όπως έπραξαν πάρα πολλοί συμπολίτες μας), όπου συνελήφθη από την Βουλγαρική Οχράνα και καταδικάστηκε για την πατριωτική του δράση τρις εις τον δι΄ αγχόνης θάνατον από Βουλγαρικό στρατοδικείο στην κατεχόμενη Αλεξανδρούπολη. Σύρθηκε σαν μελλοθάνατος στο Κίρτζελι, στις Βουλγαρικές φυλακές για εκτέλεση. Στο Δικαστήριο έδειξε απαράμιλλο ηρωισμό και αυταπάρνηση, που κατέπληξε και αυτούς τους Βουλγάρους κατήγορούς του, κι ενδυνάμωσε έτσι το πατριωτικό φρόνημα των υπόδουλων Αλεξανδρουπολιτών.

Η συνέντευξή του


Ο Χρήστος Κωνσταντινίδης, ως Πρόεδρος του Τοπικού Παραρτήματος της Πανελλήνιας Ένωσης Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης, καταθέτει στεφάνι στο Ηρώον του Διδυμοτείχου.

Σε μία συνέντευξή του, αφηγείται ο ίδιος το πώς δούλεψαν κατά την περίοδο της Δημαρχίας του: «Η περιοχή της Αλεξανδρούπολης, όπως είναι γνωστό, ήταν βουλγαροκρατούμενη. Η συμπεριφορά των φασιστικών βουλγαρικών αρχών ήταν σκληρή και απάνθρωπη. Τα ¾ των κατοίκων της περιοχής είχαν εγκαταλείψει τις εστίες τους. Η βουλγαρική κυβέρνηση εγκατέστησε στην πόλη μας έξι χιλιάδες περίπου Βουλγάρους εποίκους που εγκαταστάθηκαν στα καλύτερα σπίτια και τα άλλα τα ξεγύμνωσαν από έπιπλα και σκεύη. Δεν άφησαν ούτε πόρτες, ούτε παράθυρα;. περίπου οχτακόσια σπίτια ήταν μερικώς ή ολικώς καταστραμμένα. Η ίδια κατάσταση και στα καταστήματα... Το επισιτικό πρόβλημα ήταν το πιο αγχώδες. Με τη συνεργασία όλων των αρμοδίων παραγόντων οργανώσαμε συσσίτιο για 2.500 περίπου απόρους χωρίς καμία επιβάρυνση. Διαθέσαμε δωρεάν τρόφιμα στο Νοσοκομείο και στον Παιδικό Σταθμό. Ειδικά για τους μαθητές Γυμνασίου των χωριών ιδρύσαμε οικοτροφείο, όπου είχαν δωρεάν στέγαση, τροφή και θέρμανση. Ιδρύσαμε Συνεταιρισμόν αρτοποιών και αρτεργατών που χορηγούσε δωρεάν 500 γραμμάρια ψωμί σε κάθε άτομο. Για τη στέγαση των κατοίκων η Αυτοδιοίκηση απεφάσισε, οι πρόσφυγες που επαναπατρίζονται να παίρνουν τα σπίτια και τα καταστήματα τους σε καλή κατάσταση. Η αρχή αυτή τηρήθηκε πιστά. Για το σκοπό αυτό συγκροτήθηκαν συνεργεία οικοδομών με επικεφαλής τον εργολάβο Παύλο Γεωργιάδη και με υλικά της Αυτοδιοίκησης επιδιόρθωναν σπίτια και καταστήματα και τα παράδιναν στους ιδιοκτήτες χωρίς καμία επιβάρυνση. Στον τομέα των κατασκευών η Αυτοδιοίκηση φρόντισε και φέραμε από την Καβάλα κυβόλιθους και στρώσαμε την οδό Εμπορίου που ήταν κυριολεκτικά λασπόδρομος και προ της κατοχής. Κατασκευάσαμε τη γέφυρα της Καλλιθέας με μπετόν αρμέ, που ως τότε ήταν ξύλινη με επιχωμάτωση και κάθε λίγο είχε ανάγκη επισκευής. Οργανώσαμε τα δημόσια λουτρά και δίναμε σαπούνι στους λουόμενους χωρίς πληρωμή. Οι τεχνικοί μας κατόρθωσαν να μετατρέψουν τις αχρηστευμένες γεννήτριες του ηλεκτρισμού σε «γκαζοζέν» και να ηλεκτροδοτήσουν την πόλη, πράγμα που δεν πέτυχαν οι Βούλγαροι στα χρόνια της κατοχής».

Τα γεγονότα της απελευθέρωσης

Δυστυχώς με την απελευθέρωση της χώρας το 1945 και την εγκατάσταση των νομίμων αρχών, δεν άργησε να έρθει ο διχασμός και ο εμφύλιος. Και ο Χρήστος Κωνσταντινίδης βρέθηκε με την απέναντι πλευρά. «...Ο Έλεγχος εκάστης περιοχής κατεχόμενης ήδη υπό του ΕΛΑΣ και η ασφάλεια ταύτης θα περιέρχεται διαδοχικώς εις τα Τμήματα Εθνοφυλακής συμπαρισταμένων και Βρεταννικών Δυνάμεων συμφώνως τω ειδικώ σχεδίω αποστρατεύσεως και κατόπιν λεπτομερειακών διαταγών έκδοθησομένων υπό του Βρεττανικού Στρατηγείου και Γενικού Επιτελείου Στρατού...», ήταν η ρητή εντολή των Βρετανών που έκαναν κουμάντο στη χώρα.

 
Εχουν αποχωρήσει οι Γερμανοί και οι Βούλγαροιι έχουν συνθηκολογήσει. Η πόλη καταλαμβάνεται από τους αγωνιστές του Ε.Α.Μ. και η Λαϊκή Τοπική Επιτροπή υπό τον Χρήστο Κωνσταντινίδη προσπαθεί να την ξαναζωντανέψει. Η ύπαρξη όμως του πέτρινου πολυβολείου στον κεντρικό δρόμο, μπροστά στις τότε φυλακές , θυμίζει τι είχε προηγηθεί σ΄ αυτή τη πόλη.
Έτσι μετά την υπογραφή της «Συμφωνίας της Βάρκιζας» η Κυβέρνηση προώθησε προς τη Β. Ελλάδα κυβερνητικά στρατεύματα, ενισχυμένα με αγγλικά αποικιακά (ινδικά) προκειμένου να εγκαταστήσουν τις νόμιμες αρχές. Στην Αλεξανδρούπολη, όταν 4 τανκς προπορευόμενα πέρασαν μπροστά από το Δημαρχείο ήρεμα ακολουθούμενα από μερικά φορτηγά επανδρωμένα με στρατιώτες και πεζούς και πλησίασαν στη συμβολή με τη 14η Μαϊου, έκαμαν στροφή προς τα αριστερά και ανέβαιναν το δρόμο κατευθυνόμενα προς τους στρατώνες. Τότε από το παράθυρο της γωνιακής οικοδομής της κεντρικής λεωφόρου με την οδό Κύπρου, ρίχτηκαν μερικές βολές αυτομάτου όπλου, οπότε το τελευταίο ανερχόμενο τανκ έστρεψε τη κάνη του πυροβόλου του και ανταπέδωσε τους πυροβολισμούς γκρεμίζοντας ένα μέρος του τοίχου. Αμέσως οι γεμάτοι από κόσμο δρόμοι ερημώθηκαν, οι στρατιώτες ακροβολίστηκαν με τα όπλα στο χέρι και το δάκρυο στη σκανδάλη ενώ συνέχισαν τα άρματα τη πορεία τους προς τους Στρατώνες. Επακολούθησε πανδαιμόνιο με συμμετοχή πολιτών και από αυτούς που ήταν αντιφρονούντες προς το ΕΑΜ με αποτέλεσμα από τη συμπλοκή να τραυματισθούν πολλοί, ανάμεσά τους και ο Δήμαρχος Χρήστος Κωνσταντινίδης στο κεφάλι. Έτσι το κέντρο της πόλης  από εορταστικό μεταβλήθηκε σε πεδίο μάχης. 


 Σεπτέμβριος 1944. Η πόλη, μετά την συνθηκολόγηση και αποχώρηση των Βουλγαρικών δυναμεων, έχει απελευθερωθεί από τις δυνάμεις του Ε.Α.Μ. Δύο χαρακτηριστικές φωτογραφίες της περιόδου εκείνης με τον Δήμαρχο Χρήστπο Κωνσταντινόιδη δεξιά (με το μαύρο κοστούμι).

Την επομένη στήθηκε μέσα στη Λέσχη ένα πρόχειρο Λαϊκό Δικαστήριο με Κριτές μια ομάδα Αντιεαμιτών (εθνικοφρόνων καλούμενων) πολιτών και δικαζομένους, το πλήθος Νεαρών Επονιτών – Εαμιτών, από αυτούς που κατέβηκαν να υποδεχθούν τη δύναμη του Εθνικού Στρατού (της λεγόμενης Εθνοφρουράς). Ένα  μόνο νεαρό παιδί που το ήξερε η αγορά σαν πνευματικώς ανάπηρο και δεν είχε συναίσθηση του κινδύνου από τα γεγονότα που διαδραματιζόταν, ενώ διέσχιζε την οδό Βενιζέλου, ένας Ινδός στρατιώτης από τη γωνία του Δημαρχείου το πυροβόλησε και το σκότωσε στη διασταύρωση Βενιζέλου και Ιωακείμ Καβύρη, εκλαμβάνοντάς το σαν ύποπτο.  Επικεφαλής της αφιχθείσης Στρατιωτικής δύναμης Εθνοφυλακής ήταν ο Ταγματάρχης Χανιώτης και  εκ μέρους της Πόλης, υπεύθυνος για την υποδοχή,  ο Δήμαρχος Χρήστος Κωνσταντινίδης, τραυματισμένος με ματωμένο επίδεσμο στο κεφάλι. Οι δύο άνδρες αλληλογνωρίζονται από το 1936, όταν ο Ταγματάρχης Χανιώτης, ως λοχαγός τότε, συμμετείχε στο κίνημα του Βενιζέλου της 1ης Μαρτίου 1935 κατά του Λαϊκού Κόμματος, ως προσωρινός κάτοικος Αλεξανδρούπολης. Ήταν γείτονας του φούρναρη της Καλλιθέας Χρήστου Κωνσταντινίδη και στις δύσκολες εκείνες ημέρες βοηθούσε ο ένας τον άλλο. Έτσι λοιπόν, λόγω αυτής της γνωριμίας, ο  Χανιώτης δεν συμπεριέλαβε τον Δήμαρχο της πόλης Χρήστος Κωνσταντινίδη στους υπεύθυνους των επεισοδιακών γεγονότων της υποδοχής, για τους οποίους σχηματίσθηκε δικογραφία και παραπέμφθηκαν σε δίκη. Έτσι άρχισε και τελείωσε η γιορτή υποδοχής του Εθνικού Στρατού και επήλθε το πρώτο ράγισμα στις σχέσεις των κατοίκων της πόλης. Ό,τι δεν κατάφερε η Βουλγαρική κατοχή που ένωνε τον υπόδουλο λαό, το κατάφερε η απελευθέρωση, που έφερε στην επιφάνεια (καλώς ή κακώς) διαφορές και εμπάθειες που είχαν δημιουργηθεί στη διάρκεια της  4χρονης κατοχής.
Μετά την παραίτηση των Εαμικών Αρχών που επέβαλε η Κυβέρνηση, ως Δήμαρχος της πόλης ανέλαβε για λίγες μέρες ο Πάνος Σοφιανόπουλος, ιδιοκτήτης μικρού κυλινδρόμυλου και στη συνέχεια διορίσθηκε ο Θωμάς Λαλέτας.
Όσοι γνώρισαν τον Μπάρμπα Χρήστο Κωνσταντινίδη (έτσι τον αποκαλούσαν) τον θυμούνται ως ένα απλό άνθρωπο και ολοκληρωμένο αγωνιστή, ευπροσήγορο, καταδεχτικός και πολύ συναισθηματικό για να είναι επαναστάτης. Μετά την μεταπολίτευση διετέλεσε για μια δεκαετία Πρόεδρος του Τοπικού Παραρτήματος της Πανελλήνιας Ένωσης Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης, μέχρι που αποσύρθηκε λόγω γήρατος. Πέθανε στην Αλεξανδρούπολη το 1990.
  
Βιβλιογραφία:
Αθανάσιος Κ. Κριτού: «Αλεξανδρούπολη, Η εκατοντάχρονη Ιστορία της 1876-1978».
Σαράντος Ι. Καργάκος: «Αλεξανδρούπολη, Μια νέα Πόλη με παλιά ιστορία».
Κώστας Ψιλλίδης: «Από την Κατοχή στην Αντίσταση Ν. Έβρου 1941-44».
Λεωνίδας Τερζούδης–Φώτης Βλάχος:«Η Εθνική αντίσταση στον Έβρο. Οι αγωνιστές μιλούν και γράφουν».
Πέτρος Αλεπάκος: «Η δίκη των ηγετών του Ε.Α.Μ. Έβρου το Δεκέμβριο του 1945», (Alepakos BlogSpot.com).
Θόδωρος Ορδουμποζάνης: «Προκτήτωρ Πόλις-Ταξίδι μνήμης στη πρώιμη Αλεξανδρούπολη»



3 σχόλια:

  1. Καταπληκτικό άρθρο.

    Κύριε Ορζουμποζάνη , μήπως είναι γνωστά τα ονόματα των συλληφθέντων και τι κατάληξη είχαν;

    Ο σκοπευτής συνελήφθη;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ευχαριστώ για το σχόλιό σας.
    Δυστυχώς δεν μπόρεσα να βρω περισσότερα στοιχεία για τους διωχθέντες. Οι περισσότεροι βέβαια, λίγο αργότερα, «ανταμείφθηκαν» με εξορίες κ.λ.π. στα νησιά του Αιγαίου.
    Στο βιβλίο του Κώστα Ψιλλίδη «Απ΄ την Κατοχή στην Αντίσταση Ν. Έβρου 1941 – 44» αναφέρει : «....φρονώ ότι ουδείς γνωρίζει για να μιλήσει επακριβώς από ποιο σημείο και ΠΟΙΟΣ έριξε τον πρώτο πυροβολισμό, ο οποίος μάλλον θα πρέπει να αποτελούσε και το σύνθημα της σκηνής που επακολούθησε. Οι στρατιώτες άρχισαν να πυροβολούν κι άρχισε κάποια επίθεση με σπρωξιές, φωνές κι΄ απωθήσεις και του αμάχου πληθυσμού, στα τυφλά, γενικώς κι ανωνύμως............Το πεδίον από εορταστικό μετεβλήθη σε πεδίο μάχης......». Και αφού αναφέρεται λεπτομερώς στα γεγονότα που επακολούθησαν καταλήγει: «Την άλλη μέρα στήθηκε μέσα στη Λέσχη ένα πρόχειρο Λαϊκό Δικαστήριο, με Κριτές μια Ομάδα Αντιεαμιτών (Εθνικοφρόνων καλουμένων) και δικαζομένους, το πλήθος Νεαρών Επονιτών- Εαμιτών, από αυτούς που κατέβηκαν να υποδεχθούν τη δύναμη του Εθνικού Στρατού, της Εθνοφρουράς, όπως ελέγετο».
    Αλλά ούτε οι άλλοι συγγραφείς που διάβασα αναφέρουν τα αποτελέσματα των δικών αυτών.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλησπέρα!

    Ευχαριστώ για την απάντηση σας.Έρχομαι όμως με περισσότερες ερωτήσεις. :)

    Αρχικά θα ήθελα να ρωτήσω στην 1ή παράγραφο τι εννοείται με την λέξη ΕΑΜοκρατία; Λόγου του 2ου συνθετικού παραπέμπει σε κάτι κακό(Ναι ξέρω δεν είναι τρομοκρατία,αλλα απο το κράτος...αλλά πολλοί το παρερμηνεύουν). Αναφέρομαι για την περίοδο 09/09/44 εώς 03/45.

    Η Τοπική Λαϊκη Αυτοδιοίκηση που βρήκε πόρους για όλες αυτές τις παροχές;

    Με βάση το "Εμφύλιος στον Έβρο 1946-1949" του Βαγγέλη Κασσάπη ήθελα να ρωτήσω αν περιγράφει το ίδιο γεγονός που περιγράφεται και εσείς.Κατα τα λεγόμενα του το γεγονός έλαβε χώρα στις 29 Μαρτιου.Η άφιξη του 101 τάγματος συνέπεσε με συγκέντρωση ΕΛΑΣιτων του Εβρού.Αν έχετε το βιβλίο, κατα πόσο είναι αληθή τα γραφόμενα του; Αναφέρει για 700 συλλήψεις , τραυματίες , τον ΕΠΟΝίτη νεκρό και φυσικά αναφέρει για τον "προβοκάτορα" που έριξε τον πυροβολισμό. Το βάζω σε εισαγωγικά λόγο της αμφιβολίας.

    Ευχαριστώ πολύ και να με συγχωράτε για τις αφελέστατες ερωτήσεις μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή