Τετάρτη, 19 Ιουνίου 2013

Σκαλίζοντας τις αναμνήσεις.... 50 χρόνια μετά!



Με την ευκαιρία της επικείμενης συνάντησης των συμμαθητών μου, μετά από 50 χρόνια από την αποφοίτησή μας από το Γυμνάσιο Αλεξανδρούπολης το 1963, ψάχνοντας στα αρχεία μου βρήκα κάποια  παλιά άλμπουμ και κάποια κιτρινισμένα κουτιά όπου μέσα τους ήταν φυλαγμένες παλιές φωτογραφίες. Ήταν κρυμμένο σ’ αυτά το παρελθόν μου. Και διαπίστωσα ότι εκεί μέσα παλιώνει ο χρόνος μαζί με τα πρόσωπα, τις ημερομηνίες και τις αναμνήσεις. Όλα μαζί ανάκατα. Οι φωτογραφίες σαν στοιχειωμένα ίχνη, προσφέρουν τη δυνατότητα να βρίσκεις τους ανθρώπους σου, τους φίλους σου, τα πρόσωπα που ίσως να έχεις λησμονήσει κι άλλα που δεν υπάρχουν πια. Αποτυπώματα ανθρώπων, στιγμές, γεγονότα, σπίτια, τόπους… Μόνο και μόνο κοιτώντας τα, ξανά και ξανά, καταλαβαίνεις ότι πολλά έχουν αλλάξει. Και διαπιστώνεις ότι οι παλιές φωτογραφίες, για πολλούς είναι ενθύμια, για άλλους λάφυρα… για άλλους γλυκά ταξίδια....  



Και ψάχνοντας θυμάσαι… Κάποια πράγματα δε ξέφτισαν μέσα μας. Και όταν τα φέρνεις ξανά στην επιφάνεια ένα άρωμα ξεχειλίζουν  τριγύρω μας. Ένα απαλό άρωμα άλλων εποχών και μιας άλλης ομορφιάς που δεν χάνεται και δεν ξεχνιέται εύκολα.

Σε τέτοια  μικρό κουτιά και άλμπουμ, φυλακτά ζωής,  συναντάμε φυλαγμένη την ασήμαντη ρότα της ζωής μας. Τον απόηχο των ονείρων μας και τα υστερόγραφά τους. Και αναρωτιέσαι: «Πως σ’ ένα τόσο δα μικρό κουτί χωρούν τόσες στιγμές -στιγμές θυμίαμα;». – Και είναι πολύ δύσκολο να καταλάβει κάποιος το πώς και το γιατί!  





Διάλεξα,  από τις πολλές φωτογραφίες, αυτές από τη  μαθητική ζωή του Γυμνα-σίου! Αυτές από τις τάξεις, τις εκδρομές, στις αυλή του σχολείου με τους συμμαθητές και τους καθηγητές μας. Τις πέρναγα, μία μία, όπως ακριβώς τις είχε περάσει κι ο χρόνος. Και τις ξαναζούσα κάθε μία ξεχωριστά. Όλες και κάτι είχαν να μου διηγηθούν. Συναισθήματα απλωμένα σαν απέραντο χαλί. Φουντώνει μέσα μου η νοσταλγία. Επιθυμία να τις χαϊδέψεις. Λες και είναι  ερωμένες σου!  Και φοβάσαι μη τις χάσεις! Τις χαϊδεύεις τρυφερά, όπως τότε τους πρώτους έρωτές σου!  Τις φιλάς γλυκά! Και ένα δάκρυ συγκίνησης για αυτούς και αυτές που ανυπομονείς να ξανασυναντήσεις στις 27 Ιουνίου στον αυλόγυρο του σχολείου! Και ένα δάκρυ λύπης για αυτούς και αυτές που έφυγαν και ποτέ δεν θα ξανασυναντήσεις.





Παρασκευή 28, Σάββατο 29 και Κυριακή 30 Ιουνίου 2013. 50 χρόνια μετά από την ενηλικίωσή μας. Να είμαστε όλοι εκεί! Έξω από το σχολιό μας!  Στις 10 το πρωϊ της Παρασκευής θα ξαναχτυπήση το κουδούνι! 50 χρόνια μετά!
Κάποιες φωτογραφίες  από το ταξίδι στα όμορφα εκείνα μαθητικά χρόνια δημοσιεύονται πιο κάτω μαζί με κάλεσμα για ένα ταξίδι παρέα στο παρελθόν.





Οι φωτογραφίες από τα προσωπικά αρχεία Θόδωρου Ορδουμποζάνη και Μιχάλη Τελίδη. 

Και  για να μη διαμαρτύρονται οι συμμαθήτριες μου ότι τις αγνόησα ή τις αδίκησα, δημοσιεύω και καποιες  φωτογραφίες τους, όπως τις παρέλαβα από την Ινώ Στεργιάδου - Φίκα, για την ισότητα της προβολης. Άλλωστε ήταν όλες τους αξιογάπητες και δεν θέλω να τις σταναχωρήσω! Και μεταξύ μας, για να μη ακούω μεθαύριο που θα συναντηθούμε τη .....γκρίνια τους!