Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014

Τα παλιά ξενοδοχεία της Αλεξανδρούπολης


Δυο παλιές φωτογραφίες ενός ξενοδοχείου που έπεσαν στα χέρια μου πρόσφατα ξύπνησαν μνήμες….  Μνήμες από τα παλιά ξενοδοχεία.


Ο δρόμος με τα ξενοδοχεία στο Δεδέαγατς, στη παραλία, κοντά στο λιμάνι της πόλης.

 Κάτι μου έκαναν πάντοτε αυτά τα ξενοδοχεία. Η όψη της εγκατάλειψης, αυτό το ανέγγιχτο άφημα τους στον χρόνο γεννούσαν στο μυαλό  μου εικόνες. Μεγάλες και απότομες σκάλες. Ξύλινα πατώματα που τρίζανε, βήματα στις σκάλες, πόρτες που κοπανιόντουσαν, διάτρητους στους θορύβους τοίχους και το κρυφάκουσμα ( έχω βέβαια και μια αναφορά, το ζησα πριν από πολλά χρόνια δύο νύχτες στη Θεσσαλονίκη). Μα πάνω απ’ όλα οι δύσκολες ιστορίες που φιλοξένησαν αυτά τα ξενοδοχεία των φτωχών και των ονείρων τους στις σύγχρονες πόλεις!  


 Το ξενοδοχείο "ΑΚΤΑΙΟΝ", πάνω στο κύμμα και δίπλα στον Φάρο, έζησε μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1940.


Ξενοδοχεία.... Παλιά ξενοδοχεία ή αλλιώς ναοί ανθρώπινων ιστοριών. Ιστορίες που πια κανείς δεν θυμάται, ή, αν τις θυμάται, είναι πολύ ηλικιωμένος για να τις διηγηθεί. Ιστορίες που συγκινούν, γιατί είναι ανθρώπινες, ιστορίες μιας άλλης εποχής!


Ξενοδοχείο "LONDON", στον κεντρικό δρόμο του Δεδέαγατς.


Τα παλιά ξενοδοχεία της Αλεξανδρούπολης, έτσι όπως ήταν διασκορπισμένα στους δρόμους όπου χτυπούσε η καρδιά της πόλης, υπενθυμίζουν στους σημερινούς κατοίκους χαμένη δόξα ξεχασμένων εποχών. Τότε που η πόλη ήταν πολυεθνική και σταυροδρόμι λαών και πόλιτισμών. `



  
Ξενοδοχείον "Η ΡΟΥΜΕΛΗ", στον παραλιακό δρόμο, απέναντι από το λιμανάκι της πόλης.

Σήμερα δύο – τρία μόνο από αυτά σώζονται. Και αυτά λυγίζουν από το βάρος των αναμνήσεων αμέτρητων χρόνων και περιπετειών. Η χρυσή εποχή τους, γεμάτη από την αίγλη και τη γλυκιά τρέλα του Μεσοπολέμου, έδυσε κατά την διάρκεια της Κατοχής. Άνθισαν και πάλι για κάποια χρόνια μετά την απελευθέρωση και τελικά ξεχάστηκαν  στον ίσκιο των πανύψηλων πολυκατοικιών που χτίστηκαν στη θέση τους, στις ίδιες γειτονιές στα χρόνια του '70 και του 80. Όσα απ΄ αυτά σώζονται μέχρι σήμερα δίνουν τη δική τους μάχη για να υπάρξουν. Δεν είναι ακριβώς ζωντανά, μα ούτε και νεκρά.




Επί της οδού Παλαιολόγου, γωνία με την οδό 14ης Μαϊου. Στην αρχή στέγασε το Ελληνικό και μετά το Αγγλικό Προξενείο. Μετά το 1920 ξενοδοχείο στην ελεύθερη πόλη με το όνομα ¨"Μεγάλη Βρετάνια", μέχρι το 1955. Οι διαδηλώσεις για την ανεξαρτησία της Κύπρου το βρήκαν λαβωμένο λόγω ονόματος. Μεταβαπτίστηκε σε "Κύπρος". Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1970 που υπέκυψε στον πειρασμό και έγινε πολυκατοικία...

Έτσι κι αλλιώς, η ιστορία δεν πεθαίνει όσο υπάρχει κάτι να τη θυμίζει. Και όλη εκείνη την παλιά δόξα, τη θυμίζουν τα κτίρια μιας αριστουργηματικής αρχιτεκτονικής, που ρούφηξε σαν σφουγγάρι τις τάσεις και τα οράματα ενός λαμπρού μα τρομαγμένου κόσμου. Τώρα ήρθαν τα καινούργια, τα σύγχρονα, τα MOTEL και τα OTEL με τα πολλά αστέρια, τις πισίνες, τις μεγάλες σάλες και τις πολλές ανέσεις!

Το μικρό ξενοδοχείο " Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ" στην Ανατολική πλευρά της πόλης. Παρελθόν και αυτό...

Και τι έμεινε από εκείνη την εποχή; Έμειναν μόνο ονόματα.  Ήπειρος, Απόλλων, Αίγυπτος, Ακταίον, Παρθενώνας, Μπαρμπαγιάννης, Ρούμελη, Αδριανούπολη, Ευρώπη, Μάζεστικ, Μεγάλη Βρετάνια (μετά Κύπρος), Μακεδονία,  Βαλκάνια, Μητρόπολις, Ακρόπολις, Τουρίστ, Λονδίνο,  Λίντο, είναι μερικά μόνο από τα ονόματα που στόλισαν τις εισόδους τους στην 130χρονη ιστορία αυτής της πόλης. Μιας πόλης που ήταν πάντα σταυροδρόμι λαών και πολιτισμών και τόπος διανυκτερεύσεως διερχομένων εμπόρων, προξένων, υπαλλήλων, δημόσιων και ιδιωτικών, αντιπροσώπων, παραγγελιοδόχων, τουριστών, σιδηροδρομικών, στρατιωτικών. Και κυνηγών τον χειμώνα! Ά΄΄΄΄΄ Έμειναν και οι αναμνήσεις. Στους λιγοστούς παλιούς βέβαια…. Αυτούς που ζουν ή αυτούς που έτυχε κάποτε να ακούσουν  τις αφηγήσεις αυτών που δεν ζουν!




Το ξενοδοχείο "ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ" επί της Λεωφόρου Δημοκρατίας, γωνία με την οδό Μακράς Γεφύρας του Σταμάτη Λάζου (στη γωνία με το άσπρο πουκάμισο).Στο ισόγειο το βενζινάδικο του Πρίνια και το κατάστημα ανταλλακτικών αυτοκινήτων του Αντώνη Τσιτακη (μπροστά στο βενζινάδικο).  Στη θέση του σήμερα υπάρχει το ξενοδοχείο "ΗΡΑ".

Ο αείμνηστος Θανάσης Αποστολίδης περιγραφή στο  βιβλίο του «Αλεξανδρούπολη – μορφές, γεγονότα, αναμνήσεις» (1977) μια εικόνα βράδυ αργά στο σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης, την εποχή του μεσοπολέμου: «…Στο σταθμό το περίμεναν (το τρένο) οι αμαξηλάτες για να πάρουν κάποιον από τους επιβάτες του και να κάνουν έτσι το τελευταίο τους αγώγι πριν από το σταύλισμα του αλόγους τους…… Ήταν ακόμη εκεί και οι εκπρόσωποι – υπάλληλοι – των τότε ξενοδοχείων της πόλης μας, με τα καπέλα τους, που είχαν στην προμετωπίδα τους το όνομα του ξενοδοχείου, περιμένοντας ν΄ αγκαζάρουν τους ερχόμενους στην πόλη μας ξένους για την διανυκτέρευση τους στο ξενοδοχείο τους και μαζί μ΄ όλους αυτούς και οι συγγενείς των Αλεξανδρουπολιτών που επέστρεφαν από του ταξίδι τους…». 




Το ξενοδοχείο "ΒΑΛΚΑΝΙΑ" στη γωνία της Λεωφόρου Δημοκρατίας με την οδό Κύπρου (δεξιά) του Ξένου. Από τον εξώστη του 2ου ορόφου όλη τη μεταπολεμική περίοδο απευηθυνόταν στις προεκλογικές περιόδους προς το λαό της Αλεξανδρούπολης  όλοι οι αρχηγοί των πολιτικών κομμάτων (Πλαστήρας, Βενιζέλκος, Παπάγος, Παπανδρέου, Καραμανλής, Μαρκεζίνης, Κανελλόπουλος κ.λ.π.



Όλα αυτά τότε! Θυμήσεις και αναμνήσεις!... Αναμνήσεις και βιώματα!.. Νοσταλγικές ιστορίες, που φαντάζουν σήμερα στους νεότερους σαν παραμύθι!.. Εμπειρίες και διηγήματα ή αφηγήσεις από διάφορους ανθρώπους, που τα έζησαν ή γνώρισαν στο διάβα της ζωής τους!.. 



 Το Ξενοδοχείο "Μητρόπολης", στη γωνία των οδών Κύπρου και Εμπορίου, πάνω από το εμπορικό των αδελφών Μαρτίνη. Στη απέναντι γωνία δέσποζε το άλλο ιστορικό ξενοδοχείκο της πόλης "ΤΟΥΡΙΣΤ" του Αργύρη Δαλαβέρα. 

Γιατί σήμερα όλα άλλαξαν. Δεσπόζουν στο χώρο άλλα ονόματα, με πολλά αστέρια στους ώμους τους, λες και είναι …στρατηγοί! Και πολύ πολυτέλεια και περισσότερες ανέσεις! Χωρίς εκείνη τη μαγική σχέση ξενοδόχου και πελάτη! Χωρίς το κουδούνι στη ρεσεψιόν! Και με ονόματα φωτεινά γραμμένα στα ξένα! «Astir Egnatia Alejandroupolis, Alexander Beach Hotel,  Thraki Palace Hotel & Conferense Center ,  Panorama Classic Hotel”, Xotel NefeliHotel Erika”, “Hotel Plaza” και τόσα άλλα με λιγότερα αστέρια και περισσότερα …γαλόνια!




Το ξενοδοχείο "Η Αλεξανδρούπολη" γνωστό και ως "ΑΛΕΞ" του Παναγιώτη Παπαδόπουλου στο κέντρο της πόλης, την δεκετία του 1970.





Το ξενοδοχείο «MOTEL ASTIR», γνωστό στους κατοίκους της πόλης και ως «ΑΣΤΕΡΑΣ», το πρώτο σύγχρονο και πολυτελές ξενοδοχείο που χτίστηκε στη πόλη στα μέσα της δεκαετίας του 1950 στο δυτικό άκρο της πόλης μέσα σε πευκόφυτο πάρκο. Αποτελούσε το κόσμημα της πόλης. Μετά από δέκα περίπου χρόνια ακολούθησε η ανέγερση  μέσα στο ίδιο πάρκο το άλλο μεγάλο ξενοδοχείο της πόλης «ΕΓΝΑΤΙΑ» και αποτελούσαν (τα δύο αυτά ξενοδοχεία) το επίκεντρο της κοσμικής ζωής της πόλης. Και τα δύο έχουν κατεδαφιστεί και στη θέση τους ανεγέρθησαν με το ίδιο όνομα υπερσύγχρονες ξενοδοχειακές μονάδες.


 

Το ξενοδοχείο "ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ", από τη πλευρά της οδού Μακράς Γεφύρας, επί της οποίας ήταν η σκάλα της εισόδου, με την οικογένεια του ιδιοκτητη Σταμάτη Λάζου στον εξώστη.


Παρελθόν αποτελεί και το ξενοδοχείο «ΜΑΖΕΣΤΙΚ» στην πλατεία Ελευθερίας. Μόνο οι επιγραφές έμειναν για να θυμίζουν ότι μέχρι πριν από λίγο στο κτίριο αυτό στεγαζόταν ένα από τα παλιά ξενοδοχεία της πόλης με  τη δική του ιστορία.


  


Το ξενοδοχείο «ΒΕΡΓΙΝΑ», απέναντι από τον σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης. Κτίσθηκε περί το 1903 για να χρησιμοποιηθεί ως οικία. Στέγασε τα πρώτα χρόνια διάφορες ξένες Πρεσβείες. Μεταπολεμικά χρησιμοποιήθηκε για ένα διάστημα ως Κλινική και αργότερα ως ξενοδοχείο με το όνομα «ΑΚΤΑΙΚΟΝ». Σήμερα λειτουργεί με το όνομα Ξενοδοχείο «ΒΕΡΓΙΝΑ».




 

 







1 σχόλιο:

  1. Πολύ ωραίο το άρθρο σου ... και νοσταλγικό!
    Depy Lampri

    ΑπάντησηΔιαγραφή