Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2012

Η Οικογενειοκρατία στη πολιτική ζωή της χώρας

Μια ενδιαφέρουσα ιστορική άσκηση....

Η Ελλάδα δύσκολα θα καταφέρει να σταθεί στα πόδια της σημειώνεται σε άρθρο στο περιοδικό DER SPIEGEL με τίτλο «Φεουδαρχικοί δημοκράτες» και τον υπότιτλο «Με την απόφαση της Αθήνας για το πρόγραμμα λιτότητας τα κράτη της Ευρωζώνης ...; κέρδισαν χρόνο. Αλλά έτσι οι Έλληνες δύσκολα θα καταφέρουν να σταθούν στα πόδια τους: Τρεις οικογένειες κατέστρεψαν τη χώρα». Ο αρθογράφος παρατηρεί ότι η αναμενόμενη προσωρινή αποκλιμάκωση της κρίσης απλά δίνει λίγο χρόνο στους ευρωπαίους ηγέτες, που όμως «δεν θα μπορέσουν να σώσουν την Ελλάδα. Γιατί τις προηγούμενες δεκαετίες μια ελίτ, τον πυρήνα της οποίας αποτέλεσαν οι οικογένειες Παπανδρέου, Καραμανλή και Μητσοτάκη, δημιούργησαν μια πελατειακή οικονομία. Αυτή η πελατειακή οικονομία πέταξε εκατομμύρια, που το κράτος δεν τα είχε. Οι κεφαλές της δυναστείας ευνοούσαν φίλους και οικογένεια με δανεική ευημερία. Διόγκωσαν την κρατική μηχανή, για να μπει καθένας με τη σειρά σε δημόσιες θέσεις και δημιούργησαν ένα γραφειοκρατικό τέρας…. Πάντοτε, τα κόμματα δούλευαν περισσότερο για ρουσφέτια, παρά για την πολιτική. Όποιος μπορούσε να χαρίζει δημόσιο χρήμα, εξαγόραζε φίλους και ψηφοφόρους, που χρωστούσαν κάτι στο κόμμα - και συγχρόνως χρωστούσε στην οικογένεια, που τους εξουσίαζε. Έτσι, δημιουργήθηκε η φεουδαρχική δημοκρατία της Ελλάδας.…Οι γενιές έρχονται και παρέρχονται, τα ονόματα των υψηλά ισταμένων παραμένουν πάντα τα ίδια: Παπανδρέου και Καραμανλής, Καραμανλής και Παπανδρέου, και ενδιαμέσως ο Μητσοτάκης. Σε καμιά ευρωπαϊκή δημοκρατία δεν ξαναέγινε κάτι τέτοιο. Όπως περιγράφει το άρθρο ο κόσμος κάθε ηλικίας καθημερινά αυξάνεται στις ουρές που σχηματίζονται στα συσσίτια της Εκκλησίας, ενώ αυξάνονται και οι άνεργοι που διαμαρτύρονται στους δημοσιογράφους ότι στην Ελλάδα «αν δεν έχεις μέσον, δεν σε παίρνει κανείς σε δουλειά. Και τα πράγματα συνεχώς χειροτερεύουν».

Πρόσφατα κύριος Ψυχάρης τους ιδρύματος Λαμπράκη δήλωσε στο Βήμα: (ΟΙ ΚΛΕΦΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΓΥΦΤΟΙ) «Αρέσει δεν αρέσει, πρωθυπουργός της Ελλάδας θα είναι είτε ο Γιώργος Παπανδρέου είτε ο Αντώνης Σαμαράς» (sic). Έτσι ξεκινά το άρθρο του. (Παρακαλώ μη με προσθέσετε στους φαν του, τα διαβάζω για να βλέπω τι γράφουν!). Αυτούς, λέει, ξέρουμε, αυτούς εμπιστευόμαστε!
Μήπως, μετά από όλα είναι υπερβολή να πούμε ότι έχουμε «Κληρονομική Κοινοβουλευτική Δημοκρατία» στη χώρα που γέννησε τη γνήσια Δημοκρατία; Μήπως αυτό είναι λανθάνουσα έκφραση ή η σκληρή πραγματικότητα;
Επειδή πιθανόν να μη θυμόμαστε και πολλά από την στατιστική στο πανεπιστήμιο, και επειδή το ζήτημα αυτόν αποκλείεται να γίνει ποτέ θέμα στις πανελλαδικές εξετάσεις, θέτουμε προς επίλυση δύο ερωτήματα – ασκήσεις για να τσεκάρουμε τη μνήμη μας και τις γνώσεις μας (αυτογνωσία) στη νεότερη Ελληνική πολιτική ιστορία.

Άσκηση 1η

Να βρεθεί η πιθανότητα να συμβεί πέντε (5) φορές σε 189 χρόνια ζωής του Ελληνικού κράτους, στην ίδια χώρα, με πληθυσμό 10.000,000 ψυχές (σήμερα) να γίνουν πρωθυπουργοί... Παππούς, Γιος και Εγγονός της ίδιας οικογένειας. Προσοχή το ξαναλέμε ΠΕΝΤΕ ΦΟΡΕΣ, ΟΧΙ ΜΙΑ !

Η απάντηση

1η περίπτωση: Οικογένεια Ράλλη:




O Δημήτριος Pάλλης (1844-1921) πέντε φορές πρωθυπουργός (1897, 1903, 1905, 1909 και 1920-21).O γιος του Iωάννης Δ. Ράλλης (1878-1946) μια φορά πρωθυπουργός (κατοχικός 1943-44).
Ο εγγονός του πρώτου και γιος του δεύτερου Γεώργιος Ι. Ράλλης
(1918-2006) μια φορά πρωθυπουργός (1980-81).
Αξίζει να σημειωθεί ότι Γεώργιος Pάλλης ήταν και εγγονός πρωθυπουργού από τη μητέρα του (κόρη του Γ. Θεοτόκη).


2η περίπτωση: Οικογένεια Παπανδρέου:



O Γεώργιος Παπανδρέου (1888-1968) τέσσερις φορές πρωθυπουργός (1944, 1944-1945, 1963 και 1964-65 ).
O Ανδρέας Γ. Παπανδρέου, γιος του πρώτου, (1919-1996) τρεις φορές πρωθυπουργός (1981-85, 1985- 89 και 1993-96). Και
Ο Γιος του δεύτερο και εγγονός του πρώτου
Γιώργος Α. Παπανδρέου που μόλις πριν από δύο περίπου χρόνια άρχισε την πρώτη του Πρωθυπουργική θητεία αλλά δεν πρόλαβε να την αποτελειώσει… καθ΄ όσον παραιτήθηκε για να σχηματισθεί η Κυβέρνηση του Παπαδήμα.


3η περίπτωση: Οικογένεια Κυριακού:












O Διομήδης Kυριακός (1811-69) κατέκτησε το αξίωμα μια φορά (1863).
Tο ίδιο και ογδόντα χρόνια αργότερα (1949) ο εγγονός του Αλέξανδρος Διομήδης - Kυριακός (1875-1951)

4η περίπτωση: Οικογένεια Κουντουριώτη:












Στην ίδια κατηγορία θα μπορούσε να προστεθεί άλλη μια περίπτωση.
Πρόκειται για τον Γεώργιο Κουντουριώτη (1782-1858) , που κάθισε στην καρέκλα του Πρωθυπουργού μια φορά (1848)
και ο εγγονός του Παύλος Κουντουριώτης (1855-1935) έγινε Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας (1924-1929).


5η περίπτωση: Οικογένεια Ζαϊμη:



O Θρασύβουλος Ζαΐμης (1825-1889) δυο φορές πρωθυπουργός (1869-70 και 1871).

O γιος του Αλέξανδρος Θ. Ζαϊμης οκτώ φορές πρωθυπουργός (1897, 1901, 1915, 1916, 1917, 1926, 1927 και 1928) και Πρόεδρος της Δημοκρατίας (1929-1935).
Aς προστεθεί ότι και ο Aνδρέας Ζαϊμης, πατέρας του πρώτου και παππούς του δεύτερου (1791-1840) είχε διατελέσει πριν την έλευση του Kαποδίστρια και μετά τη δολοφονία του Πρόεδρος της «Διοικητικής Επιτροπής Ελλάδος» (αξίωμα ανάλογο με αυτό του πρωθυπουργού).

2η Άσκηση
Να βρεθεί: Η πιθανότητα να συμβεί πέντε (5) φορές σε 189 χρόνια ζωής του Ελληνικού κράτους, στην ίδια χώρα, με πληθυσμό 10,000,000 (κατοίκων έστω σήμερα) να γίνουν πρωθυπουργοί Πατέρας και Γιος ή Θείος και Ανεψιός. 
Η απάντηση

1η περίπτωση: Οικογένεια Τρικούπη:













O Σπυρίδων Tρικούπης (1788-1873) υπήρξε ο πρόεδρος (πρωθυπουργός) του πρώτου νεοελληνικού υπουργικού συμβουλίου (1833).
O γιος του Xαρίλαος Σπ. Τρικούπης (1832-1896) διατέλεσε επτά φορές πρωθυπουργός ((1875, 1878, 1880, 1882-85, 1886-90, 1892-3 και 1893-1895).


2η περίπτωση: Οικογένεια Βενιζέλου:













O Eλευθέριος Bενιζέλος (1864-1936) εννιά φορές πρωθυπουργός (1910-15, 1915, 1917-20, 1924, 1928-29, 1929-32, 1932, 1932-33, 1933).
O γιος του Σοφοκλής Ελ. Βενιζέλου (1894-1964) ορκίστηκε πέντε φορές (1944 και κατά διαστήματα το 1950-51).

3η περίπτωση: Οικογένεια Θεοτόκη:












O Γεώργιος Θεοτόκης (1844-1916) τέσσερις φορές (1899-1901, 1903 και 1903-05) .
O γιος του Iωάννης Γεωργ. Θεοτόκης (1880-1961) μια (1950).


4η περίπτωση: Οικογένεια Καραμανλή:













 

Ο Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής (1907 – 1998) ο γνωστός και ως θείος, έξι (6) φορές Πρωθυπουργός (1955, 1956, 1958, 1961, 1974 και 1977) και δύο (2) φορές Πρόεδρος της Δημοκρατίας (1980 και 1990).
Ο Κώστας Αλ. Καραμανλής, (1956 - ) ανεψιός από αδελφό του ανωτέρω Προέδρου, δύο φορές Πρωθυπουργός, το 2004 και το 2007. Και


5η Περίπτωση: Οικογένεια Μητσοτάκη:













Ο
Κωνσταντίνος Κ. Μητσοτάκης
(1918 - ) μία φορά πρωθυπουργός από το 1990 μέχρι το 1993, η κόρη του Θεοδώρα Μπακογιάννη, (1954 - ), Βουλευτής από το 1989 μέχρι σήμερα, υπουργός στις Κυβερνήσεις Μητσοτάκη και Καραμανλή και αρχηγός σήμερα του κόμματος της Δημοκρατικής Συμμαχίας, που διεκδίκησε την Αρχηγία του Κυβερνητικού κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, αλλά ηττήθηκε από τον Αντώνη Σαμαρά, εγγονό παλιών Βουλευτών και δισέγγονο της Πηνελόπης Δέλτα. Και τέλος ο γιος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη Κυριάκος Κ. Μητσοτάκης (1968 - ) βουλευτής από το 2004 μέχρι σήμερα και τα τελευταία χρόνια αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας και πιθανός αυριανός Πρωθυπουργός της χώρας.

Το περίεργο στην όλη υπόθεση είναι ότι οι Έλληνες είμαστε το μόνο έθνος που απαίτησε δύο φορές να του φέρουν ξένο βασιλιά για να τον κυβερνήσει (Όθωνα και Γεώργιο Α΄ ) και τελικά τους εξόρισε μετά και τους δύο, επειδή δεν δεχόμαστε σαν δημοκρατικός λαός την κληρονομικότητα. Όπως το ίδιος έκανε και το 1974, όταν με δημοψήφισμα κατήργησε οριστικά στη χώρα την κληρονομική Βασιλευομένη Δημοκρατία και επέβαλε την Προεδρευομένη Δημοκρατία, στην οποία πρωταγωνίστησαν οι τρεις προαναφερθείσες στο ξένο περιοδικό οικογένειες. Δεν μιλούμε βέβαια για τις Βουλευτικές έδρες! Εκεί και αν ευδοκιμεί η οικογενειοκρατία!


Κληρονομικότητα στον Έβρο

Στο Νομό μας είχαμε δύο περιπτώσεις οικογενειοκρατίας. Η πρώτη αφορά τον Βουλευτή της Ε.Ρ.Ε. Γεώργιο Κλη (1956), ο οποίος το 1958 αποσύρθηκε από τη πολιτική και τη θέση του κατέλαβε ο αδελφός του Παναγιώτης Κλης (1958, 1961, 1963 1964 με την Ε.Ρ.Ε, και 1975 με τη Ν.Δ.), και η δεύτερη τον Χρήστο Γκαργκάνα, Βουλευτή του Συναγερμού (1953 και της ΕΡΕ 1956 και 1958), ο οποίος αποσύρθηκε το 1963 υπέρ του ανεψιού του Παναγιώτη Χατζηνικολάου (Βουλευτή το 1963 με την Ε.Ρ.Ε. και το 1974 μέχρι το 1993 με την Ν.Δ.).

Και κλείνουμε με τους στοίχους του Νομπελίστα ποιητή μας Γιώργου Σεφέρη (1900-1971), που νομίζω αποδίδουν της όλης υπόθεσης:
"...Σ' αυτόν τον τόπο των παράλληλων μονόλογων,
όπου όλοι είμαστε τόσο τραγικά αυτοδίδακτοι....."

2 σχόλια:

  1. Μπράβο που τόλμησες να παρουσιάσεις αυτό το θέμα, το οποίο έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις στην Ελληνική πολιτική ζωή! Η οικογενειοκρατία έχει καταντήσει την Ελλάδα, «οικογενειακό φέουδο» ολίγων πρωθυπουργικών οικογενειών και των κομματικών αυλικών τους, οι οποίοι, «κληρονομικώ δικαίω», κληρονομούν τον κοινοβουλευτικό ή υπουργικό θώκο τους! Αυτό το γεγονός είναι εξαιρετικά προσβλητικό για την Ελληνική Δημοκρατία αλλά και για κάθε Έλληνα και Ελληνίδα δημοκράτη. Αν ψάξεις στη σημερινή Βουλή θα βρεις ότι το ένα τέταρτο περίπου των μελών της είναι γιοι, κόρες, αδέλφια, ανίψια, ξαδέλφια, σύζυγοι, νύφες, γαμπροί και εγγονοί τέως πρωθυπουργών, Υπουργών και Βουλευτών. Συνέχισε να παρουσιάζεις και τέτοια θέματα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ευχαριστώ φίλε για το σχόλιό σου. Η γνώση του παρελθόντος βοηθά να αντιληφθούμε πιο καθαρά το σήμερα και να προετοιμάσουμε καλύτερα το αύριο.
    Και τα θετικά σας σχόλια με ενθαρίνουν να συνεχίσω αυτόν τον δρόμο που χάραξα. Την μελέτη δηλαδή της ιστορίας μας. Πρωταρχικά της δικής μας πόλης και της Θράκης μας και μετά της χώρας μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή