Δευτέρα, 6 Ιανουαρίου 2020

Από την εφημερίδα Καθημερινή: Η Αλεξανδρούπολη των εικαστικών


Εφημερίδα Καθημερινή ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ 03.01.2020 : 23:55

Η Αλεξανδρούπολη των εικαστικών

 
Πολλά μπορεί να κάνει κάποιος για τον τόπο του, αν πιστεύει στην αξία της προσφοράς. Ξεφυλλίζω το λεύκωμα με τίτλο «Η Αλεξανδρούπολη των εικαστικών» (εκδ. Blueowl), που έγραψε ο Θεόδωρος Ορδουμποζάνης, ένας άνθρωπος με πλούσια κοινωνική δράση και με συγκινητική ψυχική γενναιοδωρία. Μου το προσέφεραν σε μια επίσκεψή μου στην Αλεξανδρούπολη και καθώς άρχισα να το μελετώ, διαπίστωσα πόσο σοφή ήταν η πρωτοβουλία για την έκδοση αυτού του βιβλίου, που βιογραφεί  ζωγράφους, χαράκτες, γλύπτες και ορισμένους αρχιτέκτονες, που κατάγονται ή έζησαν μια περίοδο στην Αλεξανδρούπολη.


Ενώ θα μπορούσε, εύλογα, να πει κάποιος ότι το κριτήριο είναι τοπικιστικό και όχι αξιολογικό, το υλικό που έχει συγκεντρωθεί σε αυτό το βιβλίο αποτελεί μια πρώτης τάξεως κρίσιμη ύλη για να σκεφτεί κανείς πάνω στην πνευματική ζωή αυτής της όμορφης πόλης. Η Αλεξανδρούπολη με εντυπωσίασε με τη θελκτική της ατμόσφαιρα και, ενώ ήξερα κάποιους καλλιτέχνες που είχαν καταγωγή από τον Εβρο, δεν μπορούσα να φανταστώ τόσο μεγάλο αριθμό. Ο Θεόδωρος Ορδουμποζάνης αφιερώνει το «ταπεινό πόνημά» του «σ’ αυτόν τον τόπο που γέννησε, ανέθρεψε, αλλά και φιλοξένησε όλους αυτούς τους ευαίσθητους καλλιτέχνες (...) Επώνυμοι και άσημοι. Σπουδαγμένοι και αυτοδίδακτοι. Δικαιωμένοι και πικραμένοι».

Από εκθέσεις σε αθηναϊκές αίθουσες είχα γνωρίσει τους εξαίρετους νέους ζωγράφους Απόστολο Ιτσκούδη και Νίκο Κιτμερίδη, αλλά δεν είχα φανταστεί ότι υπάρχει μια παράδοση, λαϊκή και λόγια, που μπορεί να ανιχνευθεί στις αρχές του 20ού αιώνα. Ο Γιάννης Ξανθούλης συνδέεται αυτομάτως με την Αλεξανδρούπολη, «εξ αγχιστείας» και ο Κωστής Γεωργίου, γλυπτό του οποίου κοσμεί την παραλία της. Αυτό που με συγκίνησε, όμως, δεν ήταν μόνο οι αναφορές σε πολύ γνωστούς δημιουργούς (Γράβαλλος, Κοψίδης, Μελετζής, κ.ά.) που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο συνδέονται με την Αλεξανδρούπολη, αλλά η γνώση που προσκόμισα από αναφορές σε ευαίσθητους καλλιτέχνες της πόλης, τους οποίους δυστυχώς αγνοούσα, όπως τον Γιάννη Παπαράλλη (1922-2010) ή τον Αργύρη Αγγλιά (1906-1969) και πολλούς ακόμη που αποτελούν μέρος της πνευματικής παρακαταθήκης της. Και μόνο γι’ αυτή την πολύτιμη παράμετρο, η πρωτοβουλία του Θεόδωρου Ορδουμποζάνη δικαιώνεται πλήρως. 

Νίκος Βατόπουλος



Ο Νίκος Βατόπουλος γεννήθηκε το 1960 στην Αθήνα. Σπούδασε Κοινωνιολογία στο Deree College και ακολούθησε μεταπτυχιακά στο Reading University στο Ηνωμένο Βασίλειο σε Ευρωπαϊκές Σπουδές. Από το 1988 εργάζεται στην «Καθημερινή». Εχει αποκτήσει ειδίκευση για θέματα αθηναϊκού περιβάλλοντος. Από το 2007 ως το 2014 ήταν υπεύθυνος του πολιτιστικού τμήματος. Εχουν εκδοθεί τα βιβλία του «Το Πρόσωπο της Αθήνας» (εκδ. Ποταμός, 2001 και 2008) και «Περπατώντας στην Αθήνα» (εκδ. Μεταίχμιο, 2018). Το δεύτερο, περιλαμβάνει επιλογή από κείμενά του στην «Καθημερινή» δημοσιευμένα στην κυριακάτικη στήλη του «Πτυχές». Παράλληλα, ασχολείται με τη φωτογραφία. Εχει κάνει ατομική έκθεση φωτογραφίας («Η Αθήνα ενός αθηναιογράφου», Αίθουσα τέχνης ena, 2014), έχει συμμετάσχει με κολλάζ στην Art Athina (2015) στο περίπτερο των kaplanon galleries και έχει συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις (Γκαλερί Ζουμπουλάκη, Αθηνέο της Αθηναϊκής Ζυθοποΐας, Cube Gallery, «Τα ωραία του Πέραν», κ.ά.). Το 2014 οργάνωσε το προσωπικό πρότζεκτ «Η Αθήνα της δεκαετίας του 1960» στην Ελληνοαμερικανική Ενωση (έκθεση και ομιλία). Δίνει ομιλίες με θέμα την Αθήνα και διοργανώνει περιπάτους στον αρχιτεκτονικό ιστό της πόλης.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου